شما شجاعت و همبستگی رو از نو تعریف کردید✌

بچه‌ها ببخشید من واقعا نمیکِشم. دیدن این حجم از وقاحت رژیم و نیروهاش، اون حجم از حماقت، جهالت و بعضاً خودشیفتگی و دگماتیسم لمپن‌های اپوزیسیون‌نما، این حجم از جنایت و این حجم بی‌انتهای درد و اشک... نمیتونم مغزمو جمع و جور کنم بیام چیزایی که میخوامو بنویسم. وضعم خرابه واقعاً. دردم که یکی دو تا نیس.

و اما عجب شجاعتی! چقدر جرأت، چقدرررر شهامت، چقدر جنم دارید شما لامصبا! دمتون گرم. بچه‌ها، پدر و مادرا، جوونا... همتون.
میشه مگه وسط جنگ، توو میدون مین، اینجوری داغدارم باشی و انقدررر استوار و مصمم. محکم. راسخ. شجاع. جسور. دنیاااا بایست تعظیم کنه جلو همه‌تون. اینجوری که شما ایستادید، ستون به ستون ایران به اعتبار ایستادگی شما تکیه کرده و به همون نسبت که لرزه به قامت خوار غاصبان سرزمین و قاتلان بچه‌هامون افتاده، به همون نسبت ایران قد علم کرده، قامتشو مث سرو آزاده بلند کرده و داره دوباره از جاش برمیخیزه. فقط به اعتبار شما. زنده و پایا باشید. شما خیلی خفنید. شهامتتون در تاریخ مثال‌زدنی خواهد بود. شما فرزندان، همسران، مادران و پدران جاوید نام رو به غایت روسفید کردید.

#جانم فدای ایران

روحم شرحه شرحه‌ست ولی خم نخوام شد مبادا که دشمن لحظه‌ای شاد شود یا که یاد جاویدنامان از ذهن کسی پاک شود #پاینده ‌ایران

داشتم فیلمای اخیر ایرانو میدیدم و گوله‌گوله اشک میریختم تلفنم زنگ خورد، قبل از اینکه ببینم کیه دستم خورد ورداشته شد.

گفتم الو. گفت سلام شری خوبی؟ گفتم نه ولی جانم؟ گفت ستاره رو پیدا کردن و بغضش ترکید. گفتم ای وای. و بغضم ترکید. گفت مادرش میخواد باهات حرف بزنه. گفتم شماره‌شو بده باهاش تماس بگیرم. گفت همینجاس؛ گوشی... :

+ سلام دخترم

ـ تسلیت میگم :'(

+ رفتم جنازه‌شو تحویل بگیرم مرده بهم گفت پونصد تومن میاری، یه جعبه‌م شیرینی تر میگیری میای بدون داد و بیداد جنازه دختر هرزه‌تو تحویل میگیری. باید شرینی بدی تا دخترتو تحویل بگیری. عروس شده دخترت دیگه. بعدم هرهرهر خندید. داشتم داد و بیداد میکردم فحشش میدادم گریه میکردم نمیدونم چیکار میکردم بهم گفت خفه شو، زیاد سر و صدا راه بندازی میگم این بچه‌ها بیان یه حالی به کُس خودتم بدن. بعدم گفت مادر کو ندارد نشان از دختر و قاه‌قاه‌قاه شیطانی خندید! صداشم ضبط کرده بودم ولی موقع اومدن گوشیمو به زور ازم گرفتن.

ـ حرومزاده‌های بیشرف

+ مادر دارم میرم حق تیر و شیرینی تجاوز به دخترمو بدم جنازه‌شو تحویل بگیرم ولی قبل از رفتنم میخواستم بهت بگم اگه برنگشتم بدونی امانتیت کجاس. اینا به زودی فرو میریزن، من اونروز نیستم ولی تو برمیگردی. میدونم آرزوته بری سر خاک آتش. به کیوان و ستاره‌ی منم سر بزن. نذار کسی یادش بره چی شد. 

ـ نسرین جون چیکار میخوای بکنی؟ تورو روح کیوان و ستاره چیکار میخوای بکنی؟

+ دخترم من روزی که فرهادمو کشتن مُردم. شبی که کیوانمو کشتن یه بار دیگه مُردم. الانم که ستاره‌مو ازم گرفتن بار سومه که مُردم. تمام شد دیگه. ستاره‌مو بگیرم بعد خودمم همونجا با دستای خودم میخوام خاک کنم. به همه بگید نسرین از بس مُرد، بالاخره مُرد... /صدای زجه و گریه...

ـ بهت و خشم و درد و گریه...

صدای بوق/ پایان تماس.

پ.ن. امانتی من جعبه عکسا و یادداشتای روزانه‌ی عشق اولمه که بعد از دومین باری که بردنش زندان وقتی اومد بیرون، در حالیکه من دیگه ایران نبودم خودکشی کرد. مادر نداشت و پدرش قبل از اینکه خودشم فوت کنه یا دقیقتر بگم از غصه دق کنه، این جعبه رو برای من به رفیق پسرش کیوان سپرده بود./ کیوان دوست صمیمی و چیزی مث برادر بزرگ جفتمون بود که سالها پیش توو یکی دیگه از اعتراضات کشته شد. ستاره خواهر کوچیکش بود. نسرین، مامان کیوان و ستاره‌س و فرهاد بابای کیوان و ستاره بود. فرهاد رو سه ماه بعد از تولد ستاره بردن و شیش ماه بعد جنازه‌شو بی‌هیچ توجیه و توضیح و دلیل و جرم و دادگاه و حکمی تحویل دادن. مرد شریفی بود.

پ.پ.ن. نسرین بانو ستاره رو تحویل گرفته ولی از روزی که برگشته نه حرف میزنه نه غذا میخوره. میگن فقط انقدر گریه میکنه تا از حال بره. بهش سرم و آرامبخش میزنن چند ساعت میخوابه و دوباره از نو همان حکایت...

بدنم نه فقط؛ روحم درد میکنه. دارم متلاشی میشم از درون و بیرون. 

جانم؟ پرسیدن نداره که. بیاید بغلم

درست میشه. تموم میشه. یه روز میشه که دیگه فقط جای زخما مونده، نه دیگه خون میاد، نه میسوزه، نه در... :'(  نه. دردمون یادمون نمیره، این زخما تا ابد درد خواهد داشت ولی خب حالمون بهتر میشه یه روز. شششـ :*

#روز چهلم

 

#نه فراموش میکنیم #نه میبخشیم

پ.ن. اینکه کی این روزا کدوم ور ایستاده بود هم فراموش نمی‌کنیم!

خب. وقتشه کمی هم به گه‌خوریهای منفورین کوچک رسیدگی کنیم، مبادا که بعداً بین اصلیا و کلفترا از قلم بیفتن که حیفه. البته زیادن ولی هر وخ اتفاقی جایی چشمم بهشون بخوره و فرصت کنم، اضافه‌شون میکنم این زیر که به موقعش از خجالتشون دربیایم ایشالا.

پ.ن. نه دیگه معلومه که همچنان خوب نیستم ولی الان چشمام یه ذره داره یاری میکنه باید از فرصت استفاده کنم.

این داستان #گه‌خوری‌های عرفان

بی‌ناموس کوچولو میدونی چرا توو مراسم ختممون میرقصیم؟ برای اینکه نمی‌خوایم دشمن‌شاد شیم. این گهی که توو توییتت خوردی هم نشون میده که کارمون جواب داده. کُشتی که گریه‌مونو ببینی ولی زهی خیال باطل. تازه رقص بعدیمون مال وقتیه که کدبسته داری التماس میکنی ولت کنیم. قراره رو غلط کردم گه‌خوردمای اون‌موقعت بیت بذاریم، باهاش قر بدیم و انقراض نسلتو جشن بگیریم. تخم سگم... میخواستم بگم جد و آبائته منتها حیف سگ که تخمش شرف داره به کل خاندان توی ولد زنای تخم عن. دفعه بعدم خواستی باز از این گها بخوری به جاش برو وازلین بخر یه کم با پایه مبل و صندلی تمرین کن ببین چجوری باید شل کنی که موقع پاره شدنت زیاد عر نزنی گوشامون اذیت شه. برا خودت میگم وگرنه ما که زورمون کم نیس. 

#گه‌خوریای عرفان عطار۳۱۳

اینم بمونه اینجا که خدای نکرده یادمون نره واس چی دنبالت بودیم.

در ادامه‌ی #گه‌خوری‌ها

این گه‌خورمونم که حتی انقد جنم نداره که با اسم خودش بخواد عر بزنه. ولیکن میدونید که برای بچه‌های اهل فن هیچ کار سختی نیست پیدا کردن اسم و آدرس واقعی پشت این اکانتا که دستشونم از همین حالا درد نکنه. و اماااا:
۱ـ میدونید چرا بابای سپهرو که بین کشته‌ شده‌ها دنبال پسرش میگرده داره مسخره میکنه؟ چون بابای خودش ناشناسه و ماتحتش داره میسوزه دیگه. میدونه اون روزی که نوبت خودش بشه، انقد قراره جنازه‌ش رو زمین بمونه که بوی تعفن بگیره! مجبوره اینجوری عقده‌شو خالی کنه دوستان. مجبوره میفهمید؟ به امید حق که همین روزا چنان زوزه و التماسش برای عفو و گریه‌ی از سر ترستو بشنویم که دلمون خنک شه.
۲ـ ببین گنده‌تونو کتلت کردیم ولی شماها خیلی ریزید،  باید به عنوان آشغال گوشت بریزیمتون جلو شغالا. پس زیاد گه نخورید که لااقل حیوونای خدا مریض نشن وگرنه لایق همونم نیستید، اونوقت مجبوریم بریزیمتون توو چاه مستراح سیفونم روتون بکشیم. حالا خود دانید.
۳ـ آخی دست درد گرفتی از کشتن ما؟ به حق همون خونایی که ریختی طبق قانون دین کذایی خودتون برات حکم قطع دست راستت از سر شونه و پای چپت به انضمام تخمات از بیخ صادر و اجرا شه، بعد بیایم توو باغ وحش بقایای ج. ا. از پشت شیشه در حالیکه داریم کتلت میخوریم نگات کنیم و به کون پاره‌ت بخندیم. چیه از تصورشم ریدی به خودت نه؟ منتظر باش. آسیاب به نوبت جانی کثافت.
#گه‌خوریای یه قاتل و حرومزاده‌ی بی‌هویت

اینم اینحا باشه که یادمون نره وقاحتشو.

#گه‌خوریای دکتر داریوش صفرزاده چستاد دانشگاه

میگه اینا که در اغتشاشات شرکت کردن باید باهاشون بدتر از کسایی که توو ایران آدم کشتن برخورد کرد!

هر کی منافع شما رو برد زیر سؤال جرمش از آدم‌کشی بالاتره آره؟ چون شما معتقدی آدم کشتن انقدرام مهم نیس و جرمش آنچنانم سنگین نیس، مام امیدواریم فردای آزدای همراه چن تا از همون آدم‌کشا بندازنت توو یه قفس که خوش بگذره به همتون ان‌شاء‌اله :))

حیف اسم داریوش که روی تو گذاشتن.

#گه‌خوریای داریوش صفرزاده

بچه‌ها گل کاشتین

تن دنیا رو لرزوندید با اتحادتون. مونیخ چهاردهم فوریه شاهد حماسه‌ای بود که هیچ‌کس انتظارشو نداشت و از هیچکس جز ما برنمیومد. همان‌هایی بودیم که ذاتاً هستیم. همان‌هایی که هر کداممان همیشه از چشم خارجی‌های اطرافمان بودیم اما تنها بودیم. زبانزد مهربانی و خونگرمی و تمدن و فرهنگ، هوش و زکاوت، متانت و نجابت، زیبایی و اصالت. اینبار ولی با هم بودیم. اینبار تجلی شکوه یک ملت بودیم. ملتی دلشکسته و آزرده‌خاطر از رنجی که ۴۷ سال نسل به نسل روی شانه‌هامان سنگینی کرده و ما همچنان در تندباد حوادث یکی پس از دیگری، محکم ایستادیم، تازیانه‌ها را به جان خریدیم و نشکستیم. تماااااااااااااااام خفتی که رژیم اشغالگر ج.ا. این سال‌ها جلوی مردم دنیا برایمان خرید را، اینبار نه با افتخارات و اثبات توانایی‌ها و خوبیم‌هامان به تنهایی، که همدل و یکجا نقش بر آب کردیم. اینبار با هم، یکباره و یکصدا به دنیا نشان دادیم که ملت ایران با دولت اشغالگرش یکی نیست. که ایران مائیم و جاویدنامان و آنها که جان برکف قهرمانانه در خیابان‌های ایران فریاد آزادی براوردند و با دست خالی از هیچ چیز نترسیدند، حتی از مرگ!

کانادا، لس‌انجلس و باقی شهرهای حتی کوچک و دوردست هم تنهامان نگذاشتند. حتی در کشور غنا دیدم که پرچم شیر و خورشید نشان بر شانه‌ها به همصدایی آمدید.

تجربه‌ای بی‌نظیر بود. امیدوارکننده و باعث سربلندی میهنمان.

به امید آزادی. به امید پیروزی. به امید بازگشت به خانه.

#پاینده ایران #جاوید شاه  

 

اینم بماند به یادگار.

 

به یزدان که تا در جهان زنده‌ام

به کین سیاوش دل آگنده‌ام

بران تشت زرین کجا خون اوی

فرو ریخت ناکاردیده گروی

بمالید خواهم همی روی و چشم

مگر بر دلم کم شود درد و خشم

وگر همچنانم بود بسته چنگ

نهاده به گردن درون پالهنگ

به خاک اندرون خوار چون گوسفند

کشندم دو بازو به خم کمند

و گر نه من و گرز و شمشیر تیز

برانگیزم اندر جهان رستخیز

نبیند دو چشمم مگر گرد رزم

حرامست بر من می و جام و بزم

* فردوسی

شایدم خوب شد که رفتن وگرنه ممکن بود الان بازداشت باشم

توو خیابون دو تا دختر ایرونی پشت سرم بودن. خیابون شلوغ بود، فاصله‌مون کم. یکیشون گفت حالم داره به هم میخوره انقد اینستا همش پر شده از این جنازه‌ها و آت‌آشغالای اغتشاشی! اون یکی گفت حتما خودت رفتی روی یه چیزی که الان هی داره برات میاد. اولی هم برگشت گفت آره اشتباه خودم بود دفعه اول فک کردم باحال‌ماحاله! ولی حال به همزن بود. به جان خودم به قصد اینکه بزنم فکشو بیارم پایین برگشتم دیدم همون لحظه یه پورشه نارنجی زد بغل جفتشون خنده‌کنان سوارش شدن و رفتن. رفتن و من همونجوری یه چار پیج دیقه‌ای سر جام موندم. ایستاده رفتم توو کما فک کنم.

واقعاً حالم خرابه

تمام شبو کابوس میدیدم که خب چیز تازه‌ای نیست. منتها دیشب لول آپ شده بود کابوسا. خواب میدیدم در به درِ مصاحبه و اطلاع‌رسانی‌ام و نمیذاشتن نمیشد یا موقعیتو از دست میدادم یا یه بلایی سرم میومد که نشه و هر هیوده هیژده باری که از خواب پریدم بعدش یه موقعیت دیگه‌ی همینجوری رو خواب دیدم. بیدار میشدم به خودم میگفتم آروم باش خواب بوده، توو واقعیت که اینجوری کردی اونجوری گفتی یا اونجوری نوشتی یا اصلا اینجوری نشده که... توو همین حال خوابم میبرد باز و دوباره از نو، سناریوی بعدی.

بچه‌ها...

بچه‌ها من حواسم بهتون هس ولی دارم رعایت امنیتتونو میکنم که پیام خصوصی بهتون نمیدم یا کوتاه و ساده جوابتونو میدم.

به اندازه کافی خطر بیخ گوشتون هست، نمیخوام توو این شرایط به هر طریقی یا دلیلی، ارتباط مستقیمتون با منم اهرم فشار و آزاری بشه براتون.

شک نکنید آغوش من تا وقتی که هستم، همیشه و با کمال میل مأمن امنتونه.

نکنه از خجالت آبی شدی که باهاش خون کف خیابونا رو شستن؟

خدایا جسدتو توو کدوم یخچال گذاشتن که صدات درنمیاد؟ چن تا تیر خوردی که اینجوری خفه شدی و داری فقط نگامون میکنی؟

گریه نمی‌کنم، حرف نمی‌زنم، سپهر بابایی کجایی...

توو حیاط بیمارستان نشسته بودم. یه آقای غریبه اومد کنارم گفت دخترم هر چی شده میگذره، انقدر غصه نخور. به خودم اومدم دیدم صورتم خیس اشکه. لبخند زدم بهش. گفتم اینو میشه به بچه‌ای که قاب عکس باباش از هیکلش بزرگتره و داره گریه میکنه میگه بابایی کجایی کی میای دلم برات تنگ شده هم گفت؟ به مادری که اول دوقلوهای تازه به دنیا اومده‌شو رو تخت بیمارستان، بعد شوهرشو جلو چشاش کشتن و بعد به خودش تیر خلاص زدنم میشه گفت؟ به بابایی که میون کیسه‌های بیشمار جسدای رو زمین ریخته شده دنبال پسرشه و اسمشو با گریه فریاد میزنه میشه گفت؟ به آتشنشانی که مجروح رو کولشه داره میدوئه و بهش تیر خلاص میزنن چی؟ به مردی که تنهایی یه درو جلو یه لشکر وحشی مسلح نگه داشته که بقیه فرصت فرار پیدا کنن و وقتی زورش دیگه تموم میشه و درو وا میکنن اول یه گوله توو کله‌ش خالی میکنن میشه گفت؟ به مادری که توو عزای پسرش میرقصه که دشمن شاد نشه چی؟ بگم میگذره مادر غصه نخور؟ بگم جیگرگوشه‌تو توو خیابون با گوله‌ی جنگی زدن کاسه‌ی سرش جوری ترکیده که هیچ اثری از مغزش حتی رو زمین اطرافشم باقی نمونده ولی هر چی شده میگذره ها؟ بگم جسد دخترتو بهت تحویل ندادن چون رحمشو شکافتن و بکارتشو دریدن که مبادا به بهشت بره ولی میگذره غصه نخور ها؟ بگم پول گوله‌ای که توو سر و قلب بچه‌تون خالی کردنو ازتون میگیرن که جسد آش و لاششو تحویلتون بدن میگذره ها؟ بگم سی تا ساچمه از تن یه دختربچه سه ساله بیرون آوردن میگذره آره؟ گفتم آقا من از تبار دردم. گفتم هر چی شده کاش میشد بگذره ولی برای من بی‌وطن و بی‌هم‌وطن نمیگذره. گفتم ببین الان این تلفن من که زنگ بخوره، من اشکامو پاک میکنم، لباسمو صاف میکنم، میرم بالا و با لبخند درد آدما رو دوا میکنم اما درد منو هیچکس نمی‌تونه دوا کنه چون این هر چی شده هیچوقت نمی‌گذره. 

ما و خودمون، اونا و همه دنیا. ما ایستاده می‌میریم.

هیچی نگفتم البته. همشو توو دلم گفتم. به اون فقط لبخند زدم و او هم از کنارم رد شد و رفت. مردم که وقت شنیدن درد ایرانیا رو ندارن. مردم اینجا نهایت توجه‌شون به ایرانیا یا به خاطر زیبایی بی‌مثال دخترامون یا به خاطر خوشمزگی غذاهامون یا تجربه‌ی مهربونی خارج از تصور و انتظارشون و یا ذکاوت ومهارت توو درمانشون توسط پزشکا و دندونپزشکای ایرانیشونه. مردم دلشون برای آدمای آزاده و مغرور، نجیب، غنی و دل‌گنده‌ی ایرانی که از اسب افتاده‌ن ولی از اصل هرگز نمیسوزه. مردم اگه خیلی بخوان نوع‌دوستانه برخورد کنن دلشون تهش شاید یه ذره واسه گرسنه‌ و برهنه‌های آفریقایی و پاپتیای بی‌پدر مادرغزه بسوزه که اونم بیشتر اداس. 
ما ایرانیا فقط خودمونیم و خودمون. ولی اشکال نداره ما و خودمون، اونا و همه دنیا. ما حتی اگه قرار به مردن باشه ایستاده می‌میریم!

مگه قرار نبود بالاتر از سیاهی رنگی نباشه؟ مگه قرا نبود مرگ یه بار و شیون یه بار باشه؟

حال بدم قابل وصف نیست. 

اشکام بند نمیاد.

صداهای سوگوارا توو گوشم،

تصویر کشتار بچه‌ها مث یه فیلم بی‌پایان توو ذهنم...

چطورباید به زندگی ادامه داد؟

statement

کنار همه غما و دردامون فرصت خوبی پیش اومده برای شناسایی بی‌شرف‌های نقابدار اطرافمون. 

هر کی هر چی میخواد بگه یا فکر کنه، هر دلیل و برهانی میخواد بیاره، هر عذری میخواد داشته باشه، برای من نه فرقی میکنه و نه مهمه:
بلا استثنااااا هرررر کی توو این شرایط هنووووز دم از اصلاحات بزنه، با براندازی مخالف باشه، به بهانه‌ی بعدش ممکنه بدتر شه! از حمایت شاهزاده رضا پهلوی سرباز بزنه، شوخی یا جدی شاهزاده رو مسخره کنه، بخواد بهش توهین یا تحقیرش کنه، هر کی بگه اگه شاه خوب بود انقلاب نمیشد، بگه خمینی خواست نذاشتن، خامنه‌ای خبر یا اختیار نداره، بخواد جانماز آب بکشه، گناه هرررررررر کدوم از اصلاح‌طلبا رو بشوره، افکار توده‌ای و چپی رو ـ‌ که نتیجه‌ش این منجلاب پر از گهیه که پنجاه ساله توش گیر کردیم‌، حتی در حد تئوری ـ نشخوار و قرقره کنه، مجاهدینو حتی فقط بخواد موجه بدونه، حتی هر کی توو این روزای حساس دم از نه شیخ نه شاه بزنه، هر کی به هررررررر بهونه‌ای مخالف پرچم شیر و خورشید نشان باشه، هر کی به هر دلیلی مخالف اعمال اشدّ مجازات برای تمااااااااااااام عوامل رژیم کثافت ج.ا. ، سپاه و تمام کسانی که به نوعی وامدار این رژیمن باشه، هر کی بگه بهای انحلال رژیم خیلی بالاست و نمی‌ارزه بیش از این مبارزه کرد، هر کی دم از یأس بزنه، فقط ماتم بگیره، خفه بمونه یا بگه تموم شد، گذشت، نمیشه، الکی جوونای مردمو کشتن و هر نوع مزخرفات دیگه‌ای در این راستا، بی‌شک وطن‌فروش، هموطن‌فروش، خائن، وابسته به رژیم، بی‌هویت، بی‌شرف و بی‌ناموسه. خطرناک، ذاااااتاً حرومزاده، پول حروم و نون آغشته به خون خورده‌س. 

استثنا و تبصره هم نداره.

نزدیک من نشه. من این روزا کنترل زیادی رو اعصاب و روان و زبان و اخلاقم ندارم. 

من شخصاً معتقد و طرفدار پادشاهی مشروطه‌ هستم ولی با دموکرات‌ها، جمهوریخواهان و غیره مشکلی ندارم. بذارید اینا برن، شاهزاده‌ی نجیب‌زاده، که شکی در وطن‌دوستیش نیست، آزادیخواهه، رادیکال نیست، خشونت‌طلب، زن‌ستیز و دین‌ستیز نیست، تشنه‌ی قدرت نیست، مثل عوامل ج.ا. و مجاهدین بی‌شرف و بی‌ناموس، بی‌هویت و بی‌وطن نیست ـ بیاد، در دوران گذار رفراندوم بذارید هر کی رأی خودشو بده، سیستمو بر اساس اکثریت آرا انتخاب کنید. ولی در حال حاضر تنها راه درست حمایت از پهلویه و هر کی غیر از این به هر دلیلی مخالفت کنه، به عمد یا غیر عمد باعث و خواستار بقای ج.ا. محسوب خواهد شد و همینطور هم هست. مفهوم بود؟ 

#نه به رژیم اشغالگر جمهوری اسلامی
#پاینده ایران 
#جاوید شاه

:'(

من خیلی صحنه‌ها و لحظه‌ها و مرگ‌های بد و تلخ دیدم توو دوران کاریم ولی جنایت این جانیای بربر در این دو روز...

وسط میدون جنگم این فجایع قفله!

حالم خیلی خیلی بده ولی من گه میخورم، بد حال شماست که این صحنه‌ها رو جلو روتون دیدین و این لحظه‌ها رو بغل گوشتون تجربه کردید.

تیکه تیکه‌های وجودم درد میکنه

نمیدونم این چن روز چن بار حین حرف زدن با ملت از دستم دررفته و بغضم ترکیده و گریه‌م گرفته ولی امروز صبح داشتم از بیمارستان میومدم خونه یکی ازم تشکر کرد خواستم بگم خواهش میکنم واقعا خواستم بگم خواهش میکنم ولی یهو حس کردم عین یه گلدون بلوری که از ارتفاع پرتش کردن رو زمین هزار تیکه شدم. از هم پاشیدم.

یکی از همین روزا برمیگردیم خونمون...

بعداً داستانشو براتون مینویسم.

ولی برمیگردیم.

یه وقتایی میخوام خوب شم ولی حیقتش بیشتر دوس دارم بمیرم تموم شم

شما افتخار تاریخ خواهید شد!

+ تنها نیستید 

گفته بودم همه سلولای تنم متشنجن؟

حالا توواین وضع جوابم باید پس بدیم

گفت چرا انقد ادعات میشه نمیری ایران کمکشون کنی. عرض کردم اول اینکه برم از خود گیت فرودگاهم نمیذارن مث آدم رد شم چه برسه که حالا بعدش بخوام کمک کنم. دو اینکه مسئولیت چند نفر بر عهده‌مه. نمیتونم ولشون کنم.

:(

و های‌لایت داستان اونجاشه که میری سر کار مریض شاکیه که چرا ویزیت ۵ دیقه از وقت مقرر دیرتر شده، رئیس شاکیه که قهوه‌ش سرد شده سرش درد گرفته، همکارت دور ورداشته که وای چقدر بیمارا بی‌ملاحظه و پرتوقع شدن، زیردستت نگرانه چون از شدت فشار کار نتونسته به اندازه آب بخوره و حالش بده، آدما خوشالن که برف اومده، ازت میپرسن چرا نمیای بریم پاتیناژ، طوری شده مگه؟ چرا قیافه‌ت ناراحته و... استوری و استتوس و فلان آدمم که میبینن اول میپرسن واقعیه بعد یه اه میکشن عین بز سری تکون میدن و حالا موضوع بعدی...

نمی‌تونم بخوابم. 
نمیدونم چن وقته نخوابیدم

بدنم درد میکنه

میگه اگه پهلوی بیاد دوباره گرفتار دیکتاتوری میشیم :))) باشه بمون باز به ج.ا. رأی بده اصلاحات کن. بابا خر یه بار از یه جایی بره بیفته دیگه از اون راه نمیره چند بار دیگه باید این رژیم بگادت تا رضایت بدی؟ شایدم دوس داری البته...

من احساس میکنم چشامم دیگه درست نمیبینه انقد گریه کردم و نخوابیدمو خبرارو جوریدم

جای باتوما و گوله‌هایی که بهم اصابت نکرده درد میکنه

ترکیب وحشتناکی از یأس و امید

حالم انقدر بده اصن نمیتونم حرف بزنم. دم همه شمایی که با این حال خراب میتونید گرم.

حتی با آرایشم نمی‌تونم گرد غم و دردو توو صورتم پنهون کنم

 تمام سلولای بدنم متشنجه

✊

هر کاری از دستم برمیومد و باید و میشد کردم و بازم ادامه میدم ولی فعلاً که چه فایده.
دلم اونجاست...

💔

بیش از هر بار دیگه‌ای امیدوارم و خوشبین اماااا قلبم هزار پاره‌ست و جیگرم کبابه از دیدن و شنیدن اینهمه خشونت و جنایت. وقیحانه تعرض میکنن. میدونن دارن از خشم ملت میسوزن و خاکستر میشن ولی بازم بیخیال ما نمیشن :(

🪄

سؤل اینه که آیا جادوی روز تولد کمکمون خواهد کرد کاری بیش از پیش پیش ببریم؟ نمیدانم. اطلاعی ندارم. خبر میدم بهتون حالا.

کار و زندگی و ذهنمم متأسفانه همونقدر شلوغ و نابسامانه. آشفته و پریشان نیستا. مرتبه و خیلی پره. یه عالمه کار ناتمام، در عوض انرژی و انگیزه و اشتیاق تمام :))

واقعا خیلی زیادن چیزایی که نوشتم و نذاشتم شمام بخونید. نمی‌دونم اصن میخوام چیکارشون کنم. سعی میکنم یه فکری براشون بکنم زودتر. 

🎂

ممنونم بابت تبریکاتون. باعث دلگرمیه که میبینم دوسم دارید و از تولدم خوشحالید با اینکه خودم نیستم. خوشحال. بوس و بغل بَک.

‍‍^_^

خب. اگه حسادت نمی‌کنید باید بهتون بگم که امسال با تابع دیراک تولدمو تبریک گفت که خب اونایی که نمی‌دونن چیه که مهم نیست اونائیم که میدونن مطمئناً براشون سؤال پیش اومده که چگونه و باید در جواب بگم که بسیار هوشمندانه :)))

بله همینقد خوشکلم :)

با یه دخترک خوشکل کوچولو دوس شده که چون مامان نداره بعد از مدرسه میاد مغازه باباش تا شب همونجا میمونه تا برن خونه. براش وسایل نقاشی خریده و بهش از من تعریف کرده. دخترکم منو براش نقاشی کرده. تولدم نقاشیشو بهم هدیه داد. اجازه گرفتم ازشون بذارمش اینجا شمام ببینیدش :) 

Pp

نمی‌دونم بعد از چند سال باهاش حرف زدم و خوب بود. و چه خوب که خوب بود. گفت تازگیا خوب شده. خوشحال شدم براش. راضیم واقعا. رفیقی که بعد چند سال بتونی ساعتها با کمال میل باهاش گفت و شنود کنی اصل رفیقه. بقیه همش ادا و ادعاس. با تشکر :))

کاره‌ ما :))

نوشتم مامانت صاحب باغ‌وحشه طبیعیه.
نوشت باغ‌وحش‌"ه"؟
نوشتم باغ‌وحش طبیعی و غیرطبیعی نداریم که! برای همین با اینکه ویرگول یا نقطه‌‌ام نذاشتم اوکیه ولی منظورم این بود که چون مامانت صاحب باغ‌وحشه، طبیعیه که تو زیاد به حیوونا علاقه نداری به صورت طعنه‌آمیز :))
دو دیقه نگذشته بود نوشت حریمه آدمه :)))))
براش تصحیح کردم نوشتم فقط جهت تلافی. نوشت هیچ‌جوریم نمیشه درستش کرد :))

انقدر زیادن نمیدونم اصن از کجا شروع کنم و ترتیبشونو چه کنم :(

خب. فعلاً بسه ولی به جز اون پونصد شیشصد تا چیز میزی که توو درفتمه ۴۵ تام کسشر جدید تراوش کردم که بعداً همخوانشون میکنم باهاتون. باید ترتیبشونو درست کنم و بعضاً توضیحاتی بهشون اضافه کنم بعد تقدیم حضورتون کنم. الان بریم یه ذره استراحت کنیم شاید فردا روز بهتری باشه. 

منم دوثـتش دارم :))

بعد از ظهر تلگرامم سرخود تصمیم گرفت یکی از فایلای صداشو که توش برام داره یه کتابی رو میخونه پلی کنه. دلم برای صداش تنگ شده بود، نبستمش گذاشتم گوشش کنم. دیدم وسطاش یه جایی خطارو گم میکنه تا دوباره ادامه‌ی متنو پیدا کنه همونجوری که انگار متن مربوط به کتابه و با همون لحنی که داشت قبلش میخوند میگه بقیه‌ش اینجا نیست و شری جان دوستت دارم و بعد کتابو ادامه میده :)))))

دیگه آدم دل یه پیرزن ره که نمی‌تونه بشکنه

کم مشکلات داشتیم ماااااااادربزرگ رفیقمونم دعوتمون کرده به صرف کیک و قهوه :| 

انقد توو این روزگار دیگه کسی به کسی کمک نمی کنه و آدم خوب پیدا نمیشه...

بابام گفت آخه چه دلیلی داره که ایشون بخواد به تو یه همچین خدمتی بکنه؟ اصن چرا یه غریبه بخواد به تو انقد لطف کنه قبول زحمت کنه فلان؟ :)))))))

گفتم تو چیکار داری پدر من. تو کارتو بگو من میگم برامون انجام بده دیگه. ولی خب در واقع باید میگفتم چون میدونه عاشقشم برای اون بهم لطف میکنه ولی خب هیجان زیاد برا قلبش ضرر داره :)) 

بعد همینو به خودش داشتم تعریف می‌کردم و میخندیدم که گفت باید میگفتی عاشقمه :))) گفتم نه دیگه اونوخ خدای نکرده سکته میکرد.

کاری‌ام نیس حالا ولی...

ترشی کارما

شیشه‌ی سیرترشی‌ از دستم افتاد شکست و من خیلی ریلکس انگار که شکستن شیشه اصن از قبل برنامه‌ریزی شده بوده باشه زمینو تمیز کردم سیرای نریخته رو زمینو نجات دادم دمپاییمو شستم شیشه رو روزنامه پیچ کردم انداختم دور، زمینو خشک کردم با شوینده پاک کردم و دوباره خشکش کردم، پنجره رو باز کردم، لیوان چاییمو پر کردم، چراغو خاموش کردم، اومدم نشستم رو تختم و به این فکر کردم که احتمالاً چون سرشب جواب این بچه‌رو مختصر مفید دادم و مث همیشه لی‌لی به لالاش نذاشتم دلش شکسته و این شیشه الان به همین دلیل از دستم افتاد و شکست :)))

اووو راستی بهتون نگفتم :))))))

وسط اروپااا جاتون خالی عرق خوردیم. واقعا عرق بودااا. بچه‌ها زحمتشو کشیده بودن دیگه مام ریسک کردیم و بردیم :)) جاتون سبز با اینکه حالمون خوش نبود... به قول قربانی خدا رو چه دیدی شاید یه روز همه با هم، به خوشی بلکه اصن کنار دریاچه‌ی پر آب اورمیه نشستیم به عرق‌خوری :) 

دوستانی بهتر از برگ درخت :))

دوستم دعوتم کرده بود خونشون. بعد که رسیدم و نشستم یه گلدون رو میزش نشونم داد گفت اینو به خاطر اومدن تو خریدم! گفتم چطور؟ که گفت رسمشونه و چه رسم قشنگی. به این صورت که وقتی قراره مهمونی بار اول بیاد خونه‌شون به احترامش برای آراستن خونه گلدون گلی یا گیاهی میخرن!

بججنس مهربون

متأسفانه لذت میبرم از اینکه وقتی بیمار میپرسه عصر، شب یا فردام تو باز اینجایی و من میگم نه یا وقتی با بیماری خداحافظی میکنم چون قرار نیس دوباره که برگردم سر کار هنو بستری باشه، میبینم صادقانه ناراحت میشن :))

ولی حالا چون شمایی باشه :|

واقعیت تلخو یا جواب مخالف تصورشو یا نظر متفاوتم با نظرشو که میگم ناراحت میشه میگه اگه اینجوری میگی یا فکر میکنی از این به بعد باید پیشت نقش بازی کنم، خودم نباشم، یه چیزایی رو وانمود کنم یا بهت نگم دیگه! میگم خب اونوقت من باید همین کارایی که تو نمیخوای بکنی رو بکنم. باز ناراحت میشه! علناً دوس داره دروغای قشنگ به جای واقعیتو بش بگم، همدلی یا راهنمایی غلط کنم و در عين حال فیلمم بازی کنم و توش تظاهر کنم به راستی و درستگویی! نکنمم باز گرفتاری داریم. بکنمم البته باز گرفتاری داریم. اصن کلاً گرفتاریم.

فیلینگ آنکافی

همش اینجوری شروع شد که بهش کفتم چیکار کنیم حالت الکی‌ام شده یه کم بهتر شه و اونم گفت پول فعلا فقط حالمو خوب میکنه.

گفتم ای بابا تا حالا انقد احساس ناکافی بودن نکرده بودم و راستش با شوخی گفتم ولی حسم خیلیم جدی بود. قبلنا همیشه هر شرایطی هر حالی هر اتفاقی که بود "خودم" کافی بود برای خوب کردن همه چی. حالا ولی فقط پول حال همه رو خوب میکنه که خب من فقط اندازه خودم دارم و این کافی نیس.

غر احساسی

خب. میخوام یه اعتراف جدید بکنم.
امروز خیلی غصه خوردم. واقعیت اینه که من خودم شخصاً آدم پولداری نیستم ولی نیازی هم به پول زیاد ندارم. اندازه‌ای که برای زندگیم لازم دارم درمیارم، چیزی ته ماه برام اضافه بمونه میریزم به حساب بهزیستی چون به نظرم بچه‌های بی‌ و بدسرپرست بیشتر از همه مستحق حمایتن. نمونه‌ هم که خب نمونده دیگه. معمولاً به جز حدوداً برای یک ماه یا خرجای غیرقابل پیش‌بینی کوچیک پسندازی ندارم. ولی بدهی هم به کسی ندارم. نیازی به مسافرتا و تفریحای گرون ندارم. ارزشمو با برند لباسم در معرض سنجش یا تماشا نمیذارم و سبک زندگی مینیمالیستی رو به لاکچری بودن و گرون زندگی کردن ترجیح میدم. از نوجوونی به سختی پدرمو راضی کردم که نمیخوام ازش پول بگیرم و میخوام خودم از پس خرج خودم بربیام. پدرم هنوزم آرزو داره ازش چیزی بخوام که خب خداروشکر نمیخوام. یکی دوبارم که اموال باقی مونده‌ش توو ایرانو میخواستن بالا بکشن و داشت حرص میخورد بهش مستقیما گفتم به کتفت بگیر پدر من. تو که نیازی نداری برای ما میخوای بذاری که ما هم چه الان چه بعد از تو بعد از ۱۲۰ سال هیچ چشمی به پولت نداریم. بیخیال شو و حرص نخور.
خب؟ این وضع منه. ولی دوست و رفیقام اینجوری نیستن. نه فقط دوست و رفیقام. کلا همه آدما اینجوری شدن که همه چی و مهمترین چیز براشون پوله و وقتی نداری انگار هیچی نداری! / یا وقتی ندارن انگار هیچی ندارن. 
حالا به تخمم که همه چی فکر میکنن و به خودشون مربوطه که درست یا غلطه، خوب یا بده. من چرا غصه خوردم؟ چون حس کردم رفیقام خیلی دنبال پولن و ندارن یا درنمیارن، نمیشه یا نمی‌تونن و منم چون کاری از دستم برنمیاد و درواقع چون آدم پولداری نیستم با اینکه شاید اینجوری به نظر نیاد ولی نیستم دیگه گفتم که، پس به دردی نمیخورم توو رفاقتم باهاشون. اینجوری که: خب تو که خودت واسه خودت اوکی‌ای، اینام که تنها و مهمترین چیزی که میخوان و لازم دارن ظاهراً پوله، تو هم که نداری بدی بهشون پس درتو بذار و رهاشون کن شاید بی تو و ادعای رفاقتت بهتر، بیشتر یا زودتر پیشرفت کنن. حس کردم سه هم حتی اگه فوکوسش انقد پول نبود... نمیدونم شایدم الان دارم زیادی دراماتیزه و اغراق‌آمیز بش فکر میکنم.
نه که فکر کنید دوستام توقعی ازم داشته باشنا. حس وصله‌ی ناجور بودن کردم. در واقع با خودم فک میکردم بهتره توو دنیاشون نباشم وقتی کاری براشون توو تنها موردی که براشون مهمه ازم بر نمیاد.
آره. غمگینه ولی واقعیته دیگه.

بی‌ادب منو تهدید میکنه :|

دکترم امروز تهدیدم کرد :)))) رفتم نسخه‌مو بگیرم گفت تا نری ام‌آر‌آی جدید و وقت عمل نگیری نسخه‌تو نمیدم. دیگه متأسفانه مجبور شدم خودم کار خودمو را بندازم :))

... امنم حصارت نیستم*

اه پلی لیستم رندوم رفت رو این آهنگ آرمان گرشاسبی که شعر افشین یداللهی رو میخونه که میگه یک روزمی‌آیی که من دیگر دچارت نیستم فلان. یادم افتاد موقع‌ رفتن همون وقتی که گفت میدونم دارم اشتبا میکنم ولی بائاس جدا شیم، اینم گف که شاید یه روز پشیمون شم ولی حالا تا اون روز! :))) به ولاه اگه تحریف کرده باشم :))

ببین یعنی من انقدر آدم امن و باثباتی‌ام که میدونه جدا شدن ازم اشتباهه ولی حالا به هر دلیلی دلش میخواد این اشتباهو بکنه و میکنه و فکرم میکنه میتونه بره هر وقت پشیمون شد برگرده! 

بیراه هم فکر نمیکنه البته. واقعیت اینه که برگرده اگه نیاز به کمک داشته باشه من کمکش میکنم ولی خب من راکون‌های وحشی‌ای که میان ازم غذا میگیرن، سنجابا، گربه‌های ولگرد، سگای بی‌خانمان، پرنده‌های تشنه توو گرمای تابستان و گشنه توو سرمای زمستان، گدای سر خیابان، معتادای کارتن‌خواب، بیمارای بدون بیمه و غیرقانونی، کیسای بستری توو بخش روان که بقیه ازشون میترسن و حتی پزشک معالجشونم حدالامکان بهشون نزدیک نمیشه و هر موجود زنده‌ی دیگه‌ای، اگه برام مقدور باشه رو هم همیشه کمک میکنم. ولی خب همونطوری که هیچکدوم از نامبردگان رو به زندگیم راه نمیدم او رو هم هرگز دیگر به زندگیم راه نخواهم داد.

* ته همون شعر افشین یداللهیه

🍷

یه رفیق جونی‌ام دارم اول یه زبون خوشمزه بوده بعد دست و پا دراورده. اینجوریه که پیک اولشو از روز ازل سلامتی من میخوره دیگه تثبیت شده داستان :)) اونشب مست و خراب مچشو گرفتم گفتم عه تکخور بی‌مرام بی‌من چرا؟ همونجوری مست و پاره گفت بائا نوشتم برات که. گفتم گوشیتو نگا کن به کس دیگه پی‌ام نداده باشی حالا. یهو دیدم داره میخنده میگه نههه واتساپو وا کردم اون عکسی‌ت رو که اونروز برام فرستاده بودی دیدم به عکست گفتم دیگه برات ننوشتم :))

🍁پاییز مبارک بچه‌ها :)🍁

این موردم اضافه کنید توو اون مصائبنامه

آقا استرس میگیره بگم میخوام بهش زنگ بزنم ولی بعدش که بزنم خوب میشه. منتها اینکارو نمیکنم چون دوس ندارم همون اندازه‌ی قسمت اولشم اذیت شه. بذا من شص برابرش اذیت شم به جاش. فقط مسئله اینجاس که زنگم نزنم بهش حالش خوب نمیشه کلاً.

انسا‌ن‌ها چه دلخوشی‌های عجیبی دارن!

ولی به حرفم گوش نکرد نتیجتاً الانم به گا رفته

داشتم بهش میگفتم اگه میدونی نمیشه از همین الان بهش نزدیک نشو که بعداً دهنت سرویس شه. گفت گفتنش راحته؛ تو خودت بودی میتونستی؟ گفتم خبر نداری جیگر که من خودمو از کسی دور نگه داشتم که جونم براش درررررر میره انقد دوسش دارم. فک کنم لحنم کاملا قانعش کرد :)))

مرسی مرسی

عع اصلاً انتظار نداشتم انقدر روز پزشکو بهم تبریک بگین :)) ممنون. 

مبارک همه همکارایی که شغلشونو دوس دارن و دلی کار میکنن، نه برای پول و پرستیژ.

راه دیگه‌ای نداش دیگه

دیدم واااای ریشاشو زده :|||| گفتم چرا اینکارو کردی آخه؟ حالا خوبه فردا پسفردا خونه‌ای بعدشم دو سه روز ماسک بزن اینجوری در سطح شهر تردد نکن :)) گف اتفاقاً فردا متأسفانه استثنائاً باید برم سر کار، تازه بعد از کارم متأسفانه‌تر برنامه تولد داریم :| دیدم دیگه چاره‌ای نیس گفتم عههه پس بدون ریش خیلیم خوشکل شدی جیگر به به :)))

دیوانگان گوگولی

مرد گنده وایمیسته کنارم احساس میکنم اون گالیوره، من فلرتیشیای لی‌لی‌پوت. اونوقت برگشته میگه اگه اجازه میدین من اینجا بشینم، پیش شما احساس امنیت میکنم :))))  این یکی پسره‌م قبل از اینکه من چیزی بگم برگشت بش گف دائاش تو خودت پدر ناامنی این دنیا و آخرتی، پیش ما آدم کوچولوها چه دنبال امنیتی؟! :)))))

پ.ن. طفلک هیچیم نگف یه ذره سرخ شد و کتشو ورداشت که بره :)) دستشو گرفتم گفتم بشین بابا. اینم در کنار منه احساس امنیت میکنه که به تو تیکه میندازه وگرنه جرأت نمیکرد :)))) اونم خودش تأیید کرد البته و با هم دوس شدن دیگه و تا آخر جلسه انقد زر زدن یکی در میون یا باید میزدم پس کله‌ی این یا اون که یه دیقه دهنشونو ببندن ببینم چی میگن یا بعضا خودم چی میخوام بگم :|

دل است دیگر

توو اهنگش میگف یه کم کمتر از خدا، یه کم بیشتر از خودم دوسِت دارم! به این اندیشیدم که من حیقتش اگه خدایی داشتم بی شک هم قد خدا و خیلی بیشتر از خودم دوسش می‌داشتم! ظرفیت پذیرششو نداره متأسفانه عزیزدلم. حالا داشتم البته فرقی نداشت زیاد، چون بهش گفتم نع پشیمونم نیستم ولی خب رای دل را به منطق عوض نتوان کرد. بله.

آنها که طلبکار خدائید کجائید کژائید؟*

هعی. قبلنا یه موجوداتی بودن باهاشون همینجوری بی‌دلیل میتونستم بنویسم یا حرف بزنم الان اونارم ندارم دیگه. به به. آفرین خدا بر من؟ باد

*مولانو

ride or die

بذا بگم شمام در جریان باشید. هر چن وخ یه بار یادم میفته که این بشر‌ِ با مرام یه دفعه چند وقت پیشا یه چیزی ازش خواستم توو ایران برام انجام بده. حرفم هنو تموم نشده، بدووون کوچکترین منتی با وجود اینکه خودش کلی گرفتاری داشت، از خواب و کارش زد، بی سر و صدا رفت انجامش داد تمومش کرد اومد. واقعا دمش گرم. تشکرم کردم ازش، گف کاری نکردم که چرا انقد میگی. درسته حالا کار خارق‌العاده و سختی هم نبود ولی برای من بی‌نهایت ارزش معنوی داشت. من که کار خاصی برای جبرانش از دستم برنمیاد از اینجا. من فقط دوسش دارم که خب اونم به دردی نمی‌خوره ولی امیدوارم طبیعت خودش جوابشو بده. دستش درد نکنه.

پ.ن. داره جوابشو قشششنگ میده. همینجور موج بدشانسی و استرس پشت هم و در مدلای مختلف :))

مصائب مضحک

نزدیکه ۶٠ ساعته نه گشنمه، نه اشتهای چیز خاصی رو دارم. هر چن وقت یه بار از حالم متوجه میشم فشارم چسبیده به کف یا قندم داره به سمت صفر سوق پیدا میکنه. فی الواقع به زور با یه آبنبات یا یه قاشق از این مربائه زنده موندم. اونوقت الان که اومدم زیر پتو و اگه زلزله‌ هم بیاد از تخت پا نخواهم شد گشنه‌م شده :)))

هنوز همچنان سؤاله برام

چگونه میشود آیا؟

نمیدونمم چرا :/

دیگه عرضم خدمتتون که انقدر دوسش دارم که خاک عالم به سرم اصن :|

با تچکر

چقد بده آدم میخواد قورت آخر چایئشو بخوره یهو میبینه عه خورده تموم شده. مث مثلا وقتی میخوای کام آخر سیگارتو بگیری میبینی عه باد برات زحمتشو کشیده یا حتی مث گاز آخر ساندویچ که تا دستتو میاری سمت دهنت میبینی عه هر چی توش مونده بود ریخ زمین. مث خود زندگی دیقن.

به قول حافظ آفرین بر دل نرم تو که از بهر ثواب :)) کشتهٔ غمزهٔ خود را .../ بله

چشمم خورد به تقویم ایرانی دیدم چقدررر ساله رفیقیم :)) بش گفتم اگه روز اولی که دیده بودمت حامله میشدم الان بچه‌مون هیژده سالش شده بود :)) خیلی جدی گف آره حالا روز اولم نه بالاخره دو سه سال بعدش تا الان دیگه حداقل پونزدهو داشت :)))
و چه جیگری میشد ترکیبم باهاش به به و حیف. و البته که هزاران هزار آفرین و رحمت بر من که اینهمه سال‌ها با وجود تمام گزینه‌های وسوسه‌انگیزی که بود و هست هرگز گول نخوردم و هر چی اشتباه کردم توو زندگیم لااقل تولیدمثل جزوش نبوده. خدایا شکرت :))

حالم همچنان تخمیه ولی اشکال نداره. حال دنیا کلا تخمیه. هر طرفو نگا میکنی تپه تپه درد، مرض، کثافت، لجن، نفرت، تظاهر، دروغ اه اه اه.

دیگه مام چیزی نگفتیم :|

داشتیم در مورد ماه گرفتگی حرف میزدیم و اینکه حیف ما نتونستیم قرمزیشو خوب ببینیم و تو عکسا چقدر قشنگتر و بهتر دیده میشه و حیف شد و اینا. بعد ایشون خیلی جدی و بی‌احساس گفت یه ماه‌گرفتگی بوده دیگه اینهمه هیجان نداره که. وقتی زمین بین خورشید و ماه قرار میگیره سایه‌ش میفته رو ماه و ماه برای لحظاتی تاریک دیده میشه. چیز خاصی نیس که! 

چیکار کنیم حالا خیلی حالمون تخمیه که.

لالا دارم

گرمه واقعا نمیشه انتظار داشت وگرنه میخواستم بگم یه هودی بپوشه من برم تو کلاهش گوله شم شاید یه دو ساعت تونستم بخوابم :|

آره خدائیمو زیر سؤال بردم و این بده

توو مسیر پیاده‌م تا بیمارستان یه لباس‌عروس‌فروشیه. من البته توو پنج سالگی یه سری عکس با لباس عروس دارم که خب خیلیم گوگولی مگولی و خوشکله ولی یادم نیست جریانشو. فقط میدونم برام مث باقی لباس قشنگام بود نه خیلی بیشتر یا خاصتر وگرنه چیزای بیشتری ازش در خاطرم میموند. و دروغ چرا هیچوقت یادم نمیاد خودمو توو لباس عروس تصور کرده بوده باشم. من ازنوجوونی تصمیممو گرفته بودم و میدونستم که نمی‌خوام ازدواج کنم. و خب طبیعتاً به عروس شدنمم فکر نکرده بودم. ولی خب یهو یکی اومد توو زندگیم که گفت من حتماً میخوام باهات عروسی کنم، میدونم بچه‌م نمی‌خوای، منم نمیخوام ولی میخوام کنارت زندگی کنم، میخوام برات یه مزرعه رؤیایی بسازم، میخوام باهات پیر شم و... حالا من حتی بدون ازدواجم قصد پیر شدن با کسی رو نداشتم :)) آدم این حرفا نیستم آخه اصن. ولی خب انقدر گفت و گفت و گفت با اینکه واقعاً و بی‌اغراق و ادا اصول برام سخت بود اما گفتم باشه و بعدش برای اولین بار توو عمرم به زندگی مشترک به عنوان یه گزینه‌ به صورت جدی فکر کردم. برای اولین بار به زندگی با کسی زیر یه سقف! برای اولین بار به عروس شدنم و... بعد دیگه هر وقت از جلوی اون مغازه هم رد میشدم، از پشت ویترین یه نگاهیم به لباساش مینداختم. الانم گاهی باز پیاده میرم از جلوش رد میشم ولی الان دیگه لباسارو نگا نمیکنم. به خودم میگم هی توی مدعی بر اینکه هرگز در مورد شناخت آدما اشتباه نمی‌کنی، آره با خودتم. چطور تونستی انقدر در موردش اشتباه کنی؟ جان؟ تو اشتباه نکردی، اون عوض شد؟ خجالت نمی‌کشی؟ مگه من غریبه‌ام که گولتو بخورم. تو با اینهمه ادعات باید عوض شدنشم پیشبینی می‌کردی وگرنه چه فرقی با بقیه داری؟ و همینجور که دیگه مزونو رد میکنم با خودم ادامه میدم حالا اشکال نداره. پیش میاد دیگه. اتفاق جبران‌ناپذیری که نیفتاده. 

ولی خب ادعام نقض شده و این باعث شده به غرورم بر بخوره. حالا همه دنیام بیان بگن اشتباه تو نبوده.

:(

آره به درک که رفت ولی من فقط و هنوز ناراحتم که در موردش اشتباه کرده بودم.

ما که هر کسی نیستیم

فروغ یه شعری داره به اسم رویا که اولش میگه:

"با امیدی گرم و شادی بخش

با نگاهی مست و رؤیائی

دخترک افسانه میخواند

نیمه شب در کنج تنهائی

بیگمان روزی ز راهی دور..."

میخوام از رویا بگم چون رویا چیز مهمیه و خصوصیات سحرآمیزی داره. منم چیزای سحرآمیزو البته به جز خودم- دوس دارم. چیزای سحرآمیز مثل عشق، امید، نور، انرژی، پره‌های تیله‌ یا حتی چشمای بعضی از آدما... و رویا. 

رویا خوانده میشود چون واقعی نیست.  یک چیزی هست که نیست. نیست چون ساخته و پرورده ذهن توست و نه هیچ کس دیگر. تو خالق او و تو تنها قدرت مطلق اویی! هر آنچه و همانگونه که میخواهی‌اش. و چرا هست؟ چون تو خواستی که باشد. و اما چطور چیزی که نیست میتواند باشد؟ به باور! باورش که بکنی ماورای طبیعی به نظر میرسد - اما حقیقت میشود! گفتنش ساده‌ست تحققش اما جرأت میخواد. جرأت خواستن، جرأت پذیرفتن، جرأت اعتماد کردن و جرأت خطر کردن. این مرحله را که بگذرانی رویایت به حقیقت خواهد پیوست و این برای هر کسی به ضرس خواستن، شدنی‌ست.

رویاها ولی شخصی‌ و انحصاری‌اند. از رویایی به رویای دیگر رفتن، از رویایت به رویای دیگری پا نهادن، دیگری را به رویای خود راه دادن، رویای خویش را به اشتراک گذاشتن، در رویای دیگری شریک شدن و قدم به رویایش گذاشتن کار هر کسی نیست.

به جز جرأت چیز دیگری میخواهد که اسمش زیاد به کار میاید. آنقدر زیاد و آنقدر نا به جا که هرزه قلمداد میشود، اما نیست. از عشق حرف میزنم. چیزی که هست ولی هر جایی و هرجایی نیست.

باید حتماً عشقی در کار باشد تا درِ رویای کسی به روی دیگری باز شود. جادوی عشق را باید باور کرد تا رخصت ورود به رویای دیگری را به دست آوری.

و این تمام کار نیست. در آن رویا تو دیگر خالق نیستی، تو قدرت مطلق نیستی. تو برای ماندن حق شک نداری. و ناگزیری. ناگزیر از آن که قوانین صاحب رویا را بی‌قید و شرط بپذیری و در هیچش شک نکنی که ستون رویا باور سازنده‌ی آنست و غریبه‌ای در رویای دیگری اگر به ساختارش شک کند، دنیای آن رویا فرو میریزد. چون که تو با شکّت باور خالقش را مخدوش میکنی و این همه‌ی رویا را متزلزل میکند، ستون‌هایش در هم می‌شکند و درهایش بسته خواهند شد، تو برای همیشه و به دور دستهای دست‌نیافتنی تبعید خواهی شد و از آن رویا برای صاحبش تا ابد ویرانه‌ای بیش باقی نخواهد ماند.

و همینست که ماجرای ما مثال مشابه کم دارد یا شاید حتی ندارد. آسان نیست. هر کسی شایسته‌ی تجربه‌اش نیست. و برای همین گفتم کار هر کسی نیست!

پ.ن. متن ادامه داره منتها چون مخاطب خاص داره تا همین قسمتو باهاتون همخوان میکنم. بقیه‌ش دست صاحابشه دیگه. تولدشم مبارکه. بلی.

HappyBirthday Lil Bro

آدم وقتی یکیو واقعا دوس داره کاری که اون آدم دوس داره حتی اگه به نظر خودش کار کوچیکیه، بی‌اهمیت یا حتی مسخره‌س، ولی سعی میکنه اونو برای طرفش انجام بده تا مخاطبش خوشحال شه و در عین حال خودشم از خوشحالی مخاطبش خوشحال میشه.

آدم برای اینکه بتونه همچین کارایی برای کسی که دوسش داره بکنه، باید به طرف مقابلش توجه کنه، حرفاشو بشنوه فقط گوش نکنه و در کل سعی کنه و بخواد که مخاطبشو بشناسه تا توو موقعیت مناسب با یه حرکت کوچیک، یه حرف کوچیک یا هدیه‌ی کوچیک کسی رو که ادعا میکنه دوس داره غافلگیر و خوشحال کنه.

من مثلاً فقط یه بار اونم بنا به موضوعی که لابه‌لای حرفامون پیش اومده بود، خیلی گذرا از علاقه‌م به اعداد و کلاً ریاضیات گفتم و اینکه چقدر به نظرم سکسیه اینکه کسی بتونه زبان ریاضی رو توو مکالمات روزمره پیاده یا اینتگریت کنه.

باور کنید اغراق نمیکنم که بعد از اون قشنگترین تبریکای تولد و بقیه ابراز علاقه‌ها یا دلتنگیاشو چنااان بی‌نظیر با یه مثال یا مبحث ریاضی برام مینویسه که اصلا نمیتوم لذتمو در موردش توصیف کنم!

بله آدم بسیار باهوشیه، اتفاقاً فامیلیشم بر این امر گواهه :)) ولی هوشش فقط مختص iq نمیشه eq یا هوش احساسیشم همونقدر بالاس.

و در نهایت بوس به خودم که توو انتخاب رفیقام انقدر خووووبم. نه. بوس به اونی که دلتنگیش برام مث تابع نماییه و با انتگرال، نقطه عطف، عدد آی، پی، نپر، معادله اویلر و... از فلسفه حرف میزنه تا تبریک تولد.

حالا امروز تولد خودشه و من میخوام اینجام بهش یادآوری کنم که خیلی دوسش دارم و خیلی خوشحالم که هست.

برات اندازه یه تریلی شانس خوب آرزو میکنم و این که به هر چی دلت میخواد برسی داداش. بغل بوس جیغ دست کف هورا. چه خوب که رفیقمی. پویا و پایا باشی.

برق میزنیم چون الماسیم :))

داشتم صبح برمیگشتم خونه. قبلش بچه‌ها دم در داشتن حرف میزدن و سیگار میکشیدن وایستادم یه ذره پیششون. بعد یه آقای غریبه‌ای‌ام با قهوه‌ش اومد کنارمون شروع کرد خودشو قاطی حرفای ما کردن. یواش از یکی پرسیدم کیه بهم گفتن از تیم فیلمبرداریه. اومده بودن برای تبلیغات از بیمارستان فیلم بگیرن. از دیروز ظاهراً اینجا پلاسن. اینم نگو دستیار کارگردانه. ظاهراً قهوه‌شو آورده بود بیرون بخوره که بتونه سیگار بکشه. ولی در واقع برا فضولی اومده بود :)) بعد که یه کم حرف زد، من حس کردم کم‌کم داره تلاش میکنه با من لاس بزنه ولی در عین حال میخواد همچین کلاسشم حفظ کنه :)) همینجور که داشت قهوه‌شو میخورد برگشت به من گفت شما تاحالا به بازیگری فکر نکردین؟ انتظار داشت احتمالاً یهو ذوق کنم و علاقه نشون بدم. منم خیلی بی‌تفاوت گفتم نع. گفت ولی میتونستیا چهره‌ی خوبی داری، منم میتونم کمکت کنم اگه بخوای :)) گفتم مرسی من از کارم راضیم. بعد گفت بذا یه تست ازت بگیرم اصن بدون دوربین! بعد خیلی با هیجان گفت تصور کن من الان از این در میام توو میشینم اینجا، هیچیم نمی‌گم، هیچ کاریم نمی‌کنم. تو چیکار میکنی؟ چی میگی بهم؟ یه چیزی بگو. هر چی به فکرت میرسه! به بچه‌ها و اطرافم یه نگاهی کرد که مثلا تأیید بگیره پیشنهاد جالب و سرگرم‌کننده‌ای کرده :)) بچه‌هام همه ساکت شدن واستاده بودن ببینن من چی میگم. گفتم من فقط ازت میپرسم طوری شده؟ مشکلی داری؟ گفت نه. بازی کن اینجوری نگو. یه منولوگ واسه خودت درست کن بگو. بازی کن بازی کن :)) درست بگو! ۱۲۳ برو بببینم چیکار میکنی:)) دوباره گفتم چی شده داداش؟ خوبی؟ گفت آره خوبم. گفتم مطمئنی؟ گفت آره چرا فکر میکنی خوب نیستم؟ دستاشو اینجوری دور هم پیچوند که ینی ادامه بده ادامه بده :)) گفتم والا چون بار اوله منو میبینی ولی بدون هیچ عکس‌العملی داری به بودنت ادامه میدی. گفت چی؟ و دوباره اون حرکتو با دستاش کرد که ینی ادامه بده. منم شروع کردم اینجوری مسلسلی که حرف میزنم یهو. منتها یه کم با سرعت آروم‌تر گفتم حالا انتظارنداشتم مثل بقیه سرخ شی، چشات برق بزنه، ضربان قلبت از فاصله دو متری‌ام شنیده شه، در حد ذوق‌مرگی نیشت وا شه، از شدت هیجان، احساساتی یا بغضی شی، یا مات و مبهوت و محوم شی، از خوشالی پر دراری، معنی لذتو دوباره کشف کنی یا حتی بی‌اختیار ارضا شی و اینا ولی دیگه یه ذره هیجان، یه ذره ذوق، یه ذره احساس، یه ذره یه چیزی اصن... والا هیچ دختری هم حتی از دیدن من لااقل بار اول انقد بی‌ری‌اکشن نبوده! :))) 
انقدرررررررر خندید داشت میشاشید به خودش دیگه :)) بعد که خودشو جمع کرد گفت دقیقاً برا همین گفتم چهره‌ت به درد بازیگری میخوره دیگه :)) گفتم عزیزم برو با همسنای خودت بازی کن. عه.
بعد همینو خدافظی کردم از در اومدم بیرون دیدم ماشین آشغالی راهو بسته داره آشغال جمع میکنه. میشد از اون گوشه مو‌شه‌ها رد شم برم منتها چون عجله‌ای نداشتم واستادم تا یارو کارشو بکنه رد شه بعد من برم. یهو دیدم آقای آشغالی عزیز اومد سمتم و گفت شما دارید می‌درخشید :)))))))))))))))))))))) گفتم عجب اونم درحالی که دارم از شیفت شب و کلی گرفتاری برمیگردم :)) گفت ببین دیگه اگه اینجوری نبود چقدر میدرخشیدی :)))))))))))))))))))

چقدر این مرد نازنینه. میگه:

اگر هزار گزند آید از تو بر دل ریش /// بد از منست که گویم نکو نمی‌آید

سعدی

تلاطمِ تجلی آرامش در قالب بشر

آئا من هنوز گاهی یهو تپش قلب میگیرم، نفس کشیدنم سخت میشه و حالم بد میشه که خب زیاد اشکالی نداره چون میتونم کنترلش کنم ولی نفْس قصه حیقتا‌ً غمگینم میکنه وقتی به این فکر میکنم که چقدررررر به کودک عاقل و هوشیار و مهربون و آروم درونم فشار اومده و چقدررررر اذیت شده که هنوز تنمو گاهی اینجوری درگیر میکنه.

کاش زندگی‌ هم مث فیلما آسون و قابل کردن بود.

در نهایت زندگی هر کی به خودش مربوطه

کسی که وقتی درد داره نمیتونه یه روز مرخصی بگیره استراحت کنه چون بدهی داره و نمی‌تونه از حقوق حتی یک روزش بگذره، چرا باید قصد کنه آخرین مدل و گرونترین ورژن آیفونو برا خودش بگیره و برای سفر توریستی به اروپا دنبال دعوتنامه بگرده؟ بد نیستا! شاید حتی خیلیم خوبه. چیزی که خوب نیست قانع و بی‌توقع بودنه. ولی من اینجوری نیستم و نکته‌ی غمگین ماجرا اینه که فقط در مورد مادیات و مسائل مالی و داشتن یا به دست آوردن چیزی نیس که انقدر بی‌تفاوتم. در مورد تجربه تفریح و تفنن، عشق و حال، معاشرت‌ها، موقعیت‌ها، دوستیا و محبت‌ها و حتی خوراکیا و نوشیدنیام همینجوریم. ینی بود، بود نبود خیلیم فرقی نداره، فکر نمی‌کنم مثلاً که کاش فلان چیز یا فلان کار یا فلان تفریحو میکردم یا چون در دسترسم نبوده یا نکردم حس کمبودی بکنم. شایدم این معلول همون نداشتن کمبوده. نمیدونم ولی دلیل اینکه عموماً انتظار خاصی از روابطم و مخاطبینم هم ندارم همینه. از پدر و مادر گرفته تا پارتنر و بچه و دوست و همکار و غریبه.

حالاع

داشت میگفت وااای چرا اینجوری شد؟ چطوری؟ مگه داریم؟ مگه ممکنه؟ اینا... :)) گفتم عیزم زیاد اذیت نباش طبیعیه، پیش میاد. از مهارتهای irresistible دارک پنهانم که زیادم adjustable نیس بخوام برات بگم با تنها صدای چیپس خوردنم یا از پشت خط در حالیکه یارو وسط اوتوبان دستاش به فرمونه یا وقتی برای کار اداری رسمی و جدی زنگ زدم جایی خاطره هست تا مسائل عجیب غریبتری که در موردشون حرف نزنیم بهتره و تازه این فقط افکت صوتیمه :)) حضورم خودش مقوله‌ی جداگانه‌ایه که داستانش فرق داره. 

بنفشه

جداً چرا جناب شفیعی کدکنی، فرهاد یا همه‌ی بقیه فکر کردن بنفشه‌ها رو میشه با خود برد به هر کجا که خواست؟ یا بنفشه‌ها میتونن وطنشونو با خود ببرن به هر کجا که خواستن؟

فکر کردن اون جعبه‌های چوبی کوچیکِ خاک، وطن بنفشه‌هاس! ولی اگه از خود بنفشه می‌پرسیدند متوجه میشدن که خاک توی اون جعبه‌ها تمام اون چیزیه که بنفشه با تمام ظرافت و کوچیکیش تونسته موقع بیرون کردنش از باغ با خودش ورداره بیاره. شاید نسبت به جثه‌اش انقد زیاده که تصور شده کل این جعبه وطنشه. غافل از اینکه روح پیک پیام‌آور بهار خیلی بزرگتر از جثه‌ی ظریفشه و وطنش نه یه جعبه‌ی کوچیک خاک، بلکه همممه‌ی اون خاک و متعلقاتیشه که هر سال خبر اومدن بهارو براش میاره، گل میده، مژده میده، زمستونو میشکنه و میره. 

بهش گفتم حالم تخمیه گف این روزا همه همینن هیچکی حالش خَش نی. گفتم همه توو ایران حالشون خوش نیس. من که اینهمه ساله اینجام و همینجا دارم پیر و چروکیده میشم واقعا منَه نه. ولی خب. یه چیزایی در آدمی ریشه داره دیگه. و ای کاش آدمی وطنش را... ها؟

حالا دلیل حال منم شاید اصن وطن نباشه. کسی چه میدونه :)) منظورم اینه که جواب حالم بده، همه حالشون بده نیس در هر حال. 

بیخیال

خواب دیدم گرفتنم. بردنم توو اتاق بازجویی. یه مشت پرونده‌م گذاشته بودن رو میز و از من میخواستن سؤالات پزشکی‌ای رو جواب بدم که با اتیک و اخلاق پزشکی مغایرت داشت. پرونده‌هام مال پزشکا، جراح‌ها و روانپزشکایی بود که از روشهای درمانی غیر استاندارد، غیرمعمول و بعضاً غیر متعارف برای مداوای بیماران خاص یا در شرایط خاص استفاده کرده بودن و حالا این بازجوها دنبال اون روش‌ها، اون داروها، نسبت دوز داروها و میزان اثرگذاریشون، روند دقیق درمان و نوع تاثیرگذاری داروها برای به کارگیریشون جهت اهداف غیردرمانی، غیراخلاقی و غیرانسانی بودن. روشهایی که باهاش بتونن آدمها رو اصطلاحاً بشکنن، به زانو دربیارن، اراده و اختیارشونو تحت تأثیر قرار بدن و بعد به اقرار، اعتراف یا انجام هر کاری که میخوان و هر جوری که دستورشو بهشون قراره بدن، وا بدارن. پرونده اولو دادن دستم، خوندم، گفتم نمیدونم و نمیتونم کمکی بکنم. شروع کردن به کتک زدنم و در همون حین هم داد میزدن که فلان فلان شده تو مگه دکتر نیستی چطو میگی بلد نیستم و نمیدونم. دیگه یه جا یکیشون قاطی کرد با پایه صندلی کوبید توو سرم که خوشبختانه بیدار شدم البته بعد از اینکه با کله‌ رفتم توو دیوار بغل تخت...

از دیروز عصر باز حالم همینجوری نابسامان بود تا همی الان که صبح فردا شده و موقعیت همونیه که بود.

صبح فردا

آهنگ جدید سوگندو اتفاقی شنیدم و متأسفانه یه جاش دیگه اشکام ریخ. دیگه.

+ صبح فردا / سوگند

حیف واقعاً :))

...آره اومدم نشستم بعد فکر کردم چه حیف کسی نیس که خوشکلیای خاصمو باهاش شر کنم.

لیلی

شاهین نجفی و لیلی بازرگانم از هم جدا شدن که به خودشون مربوطه ولی به نظرم آدم کلاً نباید از لیلی‌ها جدا شه. من چون خودم از لیلی‌ خودم جدام برا همین میدونم که میگم.

البته بیشتر از یه ساله که جدا شدن فک کنم. من الان اتفاقی مشکوک و بعد متوجه شدم که آره :)) 

+ آی لیلی/ شاهین نجفی

بچه قارچ نیس که

مریضم جلو دخترش با یه حسرتی گفت کاش دختر منم یه ذره مث شما بود! دختره قشنگ مچاله شد. گفتم از چه لحاظ؟ گفت هم خوشکلی، هم دکتری، هم خوب حرف میزنی، خوبی کلاً دیگه! گفتم بچه‌ها یا آینه‌ی پدر و مادرشونن یا مث خمیری هستن که پدر و مادر بهشون فرم داده. من قیافه‌م شبیه مادرمه، ضریب هوشیمم حدوداً هم‌اندازه‌ی پدر و مادرمه که جفتشونم مدرک دکترا دارن، استاد دانشگاه بودن و با وجود زمینه‌ی فراهم، باز سر اینکه من درس بخونم زحمت زیادی کشیدن. از اونجایی که اهل مطالعه‌ن، علاقه‌شون به زبانو ادبیاتو به منم منتقل کردن/ ضمناً چیزایی که آدم خودش به دست نیاورده هیچ افتخاری نداره. قیافه‌ی دختر شمام با لبخندش به نظر من بسیار هم زیبا و جذابه. امیدوارم رشته و کاری رو انتخاب کنه که دوسش داره و دوستایی پیدا کنه که کنارشون احساس خوشبختی کنه و اینجوری با کمبودایی که خونواده‌ش باعثش شده بهتر کنار بیاد. 

زنیکه آشغال عوضی. همینجور مادران که یه مشت آدم بیمار و عقده‌ای و داغون تحویل جامعه میدن دیگه.

حالا این بیچاره یه مورد بود که چون اعصاب نداشتم نظرمو با پتک کوبیدم توو صورتش وگرنه انقدررررر زیادن که...

:(

شایدم دچار افسردگی پسا لازانیایی شدم :))

خیلی حالم خوب نیس. آره. همینجوری. 

گارفیلد

لازانیا درست کردم. جاتون خالی خیلیم خوشمزه شده بود. منتها دیقن هفت روز و یه روزشم حتی دو وعده خوردمش تا تموم شه. الان احساس میکنم حداقل تا ۵ سال آینده اسمشم نمیخوام بیارم.

توو آشپزی دستم خیلی برکت داره دیگه. کاریش نمیشه کرد میراث خانوادگیه :))

💪🤒

انقدر سرفه کردم، انقدر سرفه کردم، عضلات شیکمم گرفته. دو هفته دیگه ادامه پیدا میکرد، بعد از مدتها دوباره با سیکس پک در خدمتتون میبودم.

پوففف

دختر نوجوون خودکشی کرده. باباهه گریه میکرده میگفته آخه چرا اینکارو کردی باباجون؟ من چی کم گذاشتم برات رفیق من؟ ایشون خم شده توو گوش باباهه گفته حلالش کن! چرا خب؟ :| بعدشم میگه دختره سابقه‌ی افسردگی و اختلاف با خونواده و مصرف دراگ و غیره هم نداشته، معلومه مشکل شکست عاطفی و اینا بوده. باباش بالاسرش گریه میکرده و میگفته اگه بدونم کی باهات این کارو کرده و فلان. بعد ایشون نوشته خداکنه باباش از ته دلش حلاش کنه. سؤال اینه که چیو حلال کنه؟ کاری کرده بوده مگه دختر بدبخت که پدر بدبختترش بعد از مرگ حلالش کنه؟ چه چرتیه این حرف؟ من اگه مرده بودم یکی در گوش بابام اینو میگف بلند میشدم یکی میخوابوندم در گوشش باز میفتادم به مردنم ادامه میدادم. حلاش کنه حلالش کنه. دخترک انقد درد کشیده، خرد شده، اذیت شده که خودشو کشته! پدر الان چرا باید حلالش کنه واقعا؟ پدر بیچاره باید طاقت بیاره الان که زنده بمونه بعد از دخترش. چیو حلال کنه؟ اه

نویسنده ماجرا منظور بدی نداشته‌ها ولی طرز تفکر...

یه گردنبندم دیدم روش به کردی نوشته بود تقنه‌کم (تاقانه که‌ م). که خب خوشبحال کسی که کسیو داره که اینو واسش بخره.

مهم نی

اینستا یه گردنبند ایران دیدم یادم افتاد شبیه‌شو برام خریده بود ولی موند پیش خودش. مث سرنتیپیتی جانم. 

خودم گفته بودم برام بخره و الان فکر میکنم حتما  سر اینکه گفته بودم حواسش باشه نقشه‌ش کامل و درست باشه، خراسان و سیستان و خوزستان و آذربایجانش یا خزر و خلیج فارسشم کج و کم نباشه حرص خورده یا توو دلش مسخره‌م کرده که چه چیزایی براش اهمیت داره... که خب مهم نی. مهمتر اینه که من هنوزم یه گردنبند ایران ندارم. که خب اونم الان میبینم زیاد مهم نی. مهمتر اینه که من خود ایرانم ندارم و هرگز نخواهم داشت. که خب این در نوع خودش مهمه ولی اگه به اندازه‌ی خودم در کائنات توجه کنم باید اقرار کنم که همینم مهم نی. اصن من مهم نیستم چه برسه به چیزایی که ندارم :))))

سختش نباشه یه وخ

ازم پول قرض گرفته چون خیلی بدهی داره و هیچ راه دیگه‌ای براش نمونده. بعد با شرمندگی و آه و ناله‌ی فراوان بعد از موعدی که خودش برای پس دادن پول مقرر کرده بود ازم دوباره مهلت خواست. منم گفتم اشکال نداره. الانم عکساشو از توو هواپیما بر فراز اقیانوسا استوری کرده طفلکی.

به عنوان صندوق قرض‌الحسنه بین‌المللی میخوام ازش بپرسم اگه اذیته یه مبلغیم واریز کنم براش، سفر بهش خوش بگذره لااقل.

آخه بزغالههه :))

حالش گرفته بود، حوصله نداشت و ساکت بود. منم همزمان که این رو خط بود اونور با خواهرم داشتم چت میکردم. یه جا خواستم عکسمو برای خواهرم بفرستم مثکه دستم خورده بود برا اینم سند شده بود. من هنو متوجه نشده بودم یهو دیدم حالش خووووب شد، نیشش تا بناگوشش وا شد. گفتم چی شد و فمیدم عکسمو دیده. بعد یه مکث کرد یهو با یه هیجانی گف واااای شری چقد هوس کله‌پاچه کردم :))))

منو شرمنده‌ی آرزوم کردی

وا گوگوش گوگولی مگولی کِی اینو خونده بود که من تازه شنیدمش؟

میگه: 

گاهی فقط تصور شاید یه روزی دیدنت

شاید یه روزی بی‌هوا همین ورا شنیدنت

سختی روزگارمـو، این که تورو ندارمـو

مشغول رویا می کنه، درگیر دنیا می کنه ...

چقدرم قشنگ.

+ صداقت/ گوگوش

عیالوار

رامکال زن داشت. زنشم باردار بود. تازگیام نی‌نیاش به دنیا اومدن. دوتا پشمک مخملی شیطونن. هر روز میان. بعضی وقتام که دیر میشه غذاشون، در خونه رو میزنن که بیا دیگه گشنمونه. اجازه‌م میدن نازشون کنم. با اون چشای دکمه‌ای و دماغای سیاه خوشکلشون.

گود لاک بهت آقای هم‌وطن ناشناس

صبح خیلی زود داشتم با اتوبوس برمیگشتم خونه. یه آقایی با قیافه و ظاهر بسیار موجه توی یکی از ایستگاه‌ها سوار شد. لباس یکی از فروشگاه‌های زنجیره‌ای اینجا تنش بود. کارمند ساده‌ی اونجا بود یعنی. مطمئن بودم که ایرانیه. و حاضر بودم شرط ببندم که حداقل مدرک ارشد داره. بهش میومد که مرد خونواده باشه. شاید حتی یه دختر کوچیکم داشته باشه. بار پذیرش مسئولیت و وقار مردونگی رو میشد توو وجودش به خوبی حس کرد. راضی بود. راضی بود که احتمالا با قرارداد ثابت و حقوق مشخصی که احتمالاً خیلی بالاتر از اون چیزی که توو ایران و در زمینه‌ی تخصصیش در میاورده ـ کار پیدا کرده. ولی من دلم خیلی گرفت. اون آدم بدون شک برای کاری که داشت میرفت سرش خیلی خیلی overqualified بود. امیدوارم بعد از کمی جا افتادن، رسیدن به ثبات نسبی شرایطش یا ارتقاء زبانش بره توو تخصص خودش کار پیدا کنه و موفق شه. قبل از اینکه زیر فشار مهاجرت کمرش تا شه و حس کنه نیروی مبارزه‌ نداره.

آقاجون میگفت گریه‌م حال میخواد/ حق

مسئله‌ی هوای گرم و هورمونا و آدمای بیشعور دور و برم، فشار کار، خواب کم یا دیدن رنج کسایی که برام مهمن نیست، یه چیزیه که نمیدونم چیه و چند روزیه خرمو گرفته داره میجوئه. همش دلم میخواد بشینم یه گوشه گریه کنم. همش. قلبمم یکی در میون یادش میره ریتمو. اونم حال آدمو بدتر میکنه.

همینا دیگه.

داشتم گوش میکردم چی میگه که احساس کردم انگار یه چیزی داره گلومو فشار میده انگار مثلاً یه روبانو محکم دور گردن آدم بپیچن و بخوان گره‌شو محکم کنن. دسمو گذاشتم رو گردنم. موهام گرنبندم یا هیچ چیز دیگه‌ای روش نبود ولی من همچنان این فشار کاذبو حس میکردم. برگه‌ای که لازم داشت مهر و امضا کردم دادم دستش رفت. به این فکر کردم که نیاز دارم گریه کنم و این فشار روو گلو به خاطر بغضم بوده. به تاریخ پریودم فکر کردم و اینکه حال بدم ربطی به هورمونام نداره. به اینکه نمیدونم چرا صبحم که از خواب پاشدم انقدر حالم بد بود که به زور دوباره خوابیدم به امید اینکه دور بعد که بیدار میشم ضربان قلبم خودشو رو دور کندتر و منظم‌تر تنظیم کرده باشه. به اینکه شبم قبل از خواب در حالی که دراز کشیده بودم نفسای عمیق و کنترل شده میکشیدم که آگاهانه و با تمرکز خودمو آروم کنم و بتونم بخوابم. به اینکه نمیدونم چرا. اینکه کاش منم یه شری داشتم. به اینکه سیگارم داره تموم میشه و یادم رفته بود که موقع برگشت دیره. به اینکه چقدر صدای این زنه که ادای مهربونارو درمیاره ولی در واقع ذاتش به یه پاکت عن شباهت بیشتری داره رو اعصابمه. و به اینکه شام چی بخورم چون باز گشنمه ولی به هیچ چیز خاصی میل ندارم.

:)

توو صف واستاده بودم منتظر بودم نوبتم شه خریدامو حساب کنم بیام خونه. یه آقا جلوم بود، یه خانوم مسنم پشتم. یه لحظه رومو برگردوندم سمت خانومه. یهو خانومه بی‌مقدمه با ذوق گفت من مادربزرگ شدم :)) بعدم عذرخواهی کرد گفت ببخشید انقد خوشحالم نمی‌تونستم توو خودم نگهش دارم.

پ.ن. برای همه‌تون از این خوشحالیا، ذوقا و دلخوشیا آرزو میکنم که دلتون بخواد فریادشون بزنین تا همه بدونن :)

فقط وجود داخلی داره که اونم نتیجه‌شو ملاحظه می‌فرمائید :))

با تأسف و تأثر فراوان باید عرض کنم در حد چند ساعت کفشای پاشنه بلند پام بود و الان جهت تسکین درد کمر و برگشت به تنظیمات کارخونه توو این گرما تشک برقی رو زیرم روشن کردم و منتظرم ترکیبش با مسکن تأثیر کنه. و این یعنی چی؟ یعنی اون شری‌ای که گچ پای شکسته‌شو وا میکرد و با اون کفشای بی‌نهایت خوشکل ساعتهای فراوان بپربپر میکرد و عین فرفره در ورجه وورجه بود و هیچی به هیچجاشم نبود دیگه الان چی؟ دیگه وجود خارجی نداره ‌:)))

خعلیم راعت

جلوی لباسم باز بود ترجیح دادم روی جای زخم سینه‌مو چسب بزنم که کمتر دیده شه ولی خب مستحضر هستید که موجودات فضول چقدر فراوانند. خلاصه هر کی تا میومد بپرسه میگفتم اگه میخواستم در موردش حرف بزنم روش چسب نمیزدم و از خفه شدنشون لذت میبردم :)))

Na sdorowje🍷

عروس انقد ملوس شده بود. امیدوارم کنار هم خوشبخت شن.

دامادم چون روس بود، به جز نوشیدنیای بار، جداگانه روی هر میزی هم  به ازای هر دو سه نفر یه شیشه ودکا بای دیفالت گذاشته بودن که خیلی بامزه بود به نظرم.

💃

به زور رفتم عروسی :))) حوصله‌شو نداشتم ولی دیگه عروس ناراحت میشد اگه نمیرفتم. خوب بود بد نبود. ایشالا برا همه خوشی باشه همیشه. ایشالا عروسی گنجیشکام.

دو هفته‌س حالم خیلی تخمی‌تر از همیشه‌س. قلبم داره اذیتم میکنه. میگم میخندم راه میرم کارمیکنم مشاوره میدم خرید میکنم غذا میخورم گاهی میخوابم حتی، ولی خب تهش خوب نیستم.

اینجوریا

یه چیز خنده‌داریم که همیشه باهاش روبه‌رو‌ام اینه که به یه سری آدمایی برمیخورم که حالا به واسطه‌ای یا مستقیم بهم مراجعه میکنن که کمکشون کنم و خب طبیعیه کاری از دستم بربیاد با کمال میل و اینا. بعد بعضی‌ها - اکثراً یعنی - انقدر اوضاع داغونی دارن که دلم میسوزه براشون و بعد از برخوردمونم یادشون میفتم بهشون فکر میکنم یا ممکنه نگرانشون شم یا نیاز بدونم سراغشونو بگیرم که در صورت لزوم در حد توانم حمایتشون کنم. حالا نکته‌ی خنده‌دار چیه؟ اینکه خیلی از این آدما درسته که اون مشکل بزرگو داشتن که منم ازش باخبرم حالا ولی در همون حال یا با فاصله کم از اون مسئله‌ یا گرفتاری‌ای که براشون پیش اومده میبینم چه جوری دارن به زندگیشون ادامه میدن و چه به خودشون خوش میگذرونن و جالب اینکه میتونن لذتم ببرن و به ظاهر خوبم هستن. این به اون معنی نیس که چون یه گرفتاری‌ای دارن نباید حال کنن یا خوش میگذرونن اون مشکلشون حل میشه و دیگه مشکل نیست و ایناها. ولی خب مثلا کسی که هفته‌ی پیش تو دلت براش کباب شده چون مثلا بعد از یه سال ازدواج شوهرش کتکش زده و این از خونه زده بیرون و سراسیمه دنبال خونه جدید و کارای پزشک قانونی و شکایت و طلاقه، یهو دیروز رفته کنسرت خواننده‌ی مورد علاقه‌اش و کلی‌ام سرمسته از شبی که گذرونده! بعد تو به خودت نگاه میکنی که خب آخرین بار تو کی رفتی کنسرت یا مهمونی‌ای که انقد تووش عشق و حال کردی :))) و ایرادی نداره، چون منم میخواستم خوشمو میتونستم بگذرونم در هر شرایطی، اینم خیلی خوبه که این کارو کرده، زندگی ادامه داره دیگه حالا هر بلایی که سر آدم میاد. درستش همینه. با این وجود به نظرم همیشه و همچنان خنده‌داره که کسی که من دلم براش میسوزه در همون بازه یه تفریحی میکنه که من کمک‌کننده‌ی استیبل و دارنده‌ی شرایط اون تفریح، اصلا فکرشم نکردم که همچین کاری واسه خودم بکنم :)) امیدوارم منظورمو درست متوجه شید.

ولی نمیاد

دلم میخواست کاری از دستم برمیومد برا بعضی از رفیقام. 

کشتی‌شکستگانیم ای باد شرطه برخیز/ باشد که باز بینم دیدار آشنا را

بیخیال دیگه آئا. مگه من شبکه خبرگزاریم یا تعهدی در این زمینه خدمتتون دارم و بی‌خبرم؟ بعد کسی داره خفه میشه زر نمی‌زنه دعواش نمی‌کنن که. بیام چی بگمتون؟ قوی باشید؟ نترسید؟ شیشه‌های پنجره‌ها رو ضربدری چسب بزنید؟ کنار دیوار نخوابید؟ گوشاتونو اینجوری بگیرید دهنتونو وا کنین پرده‌ی گوشتون جر نخوره صدای انفجار شنیدین؟ پشت بوم نرید؟ غصه نخورید؟ آرامش خودتونو حفظ کنید؟ ما پیروزیم؟ مراقب خودتون باشید؟ نمیرید؟ صبحتون بخیر؟ شبتون بخیر؟ آره؟ اینا رو بگم؟ یا فحش بدم؟ جان؟ تسلیت بگم؟ بگم توو این وضع بازم ملتو دسگیر میکنن، اعدام میکنن، میگان و کسی حواسش نیس؟ بگم حواسش نیس یا کلمه‌ی درستو به کار ببرم بگم دقیقن کجاش نیس؟ بیخیال خانوما. بیخیال آقایون. چه انتظاراتی دارید. دیواری کوتاهتر از لب جوی ما گیر نیاوردید :)

حالا ولی الان که اینجام و دارم میگم بذا بگم دیگه.

با هم مهربون باشید. با هم دوس باشید. نفس عمیق بکشید. وقتی محل اقامتتونو ترک میکنید یا مجبورید ترک کنید حیوونای خونگیتونو رها نکنید. با سیگار و مشروب خودتونو خفه نکنید. وقتی ترس و استرس بهتون غلبه میکنه روزای روشن و خنکی رو تصور کنید که توش همه چی خوبه و همه کنار هم،  همونجایی و کنار همونایی هستیم که دلمون میخواد. روزایی که وسط خنده بغضمون نمیگیره و جای زخمامون میخاره چون دارن خوب میشن. روزایی که قرار نیست بترسیم امروز کدوم استخونمون قراره زیر فشار چی بشکنه یا جیگرمون برای چه داغی کباب خواهد شد. روزایی که توش میتونیم راحت نفس بکشیم... شاید شد. اگه نشدم فدای سرتون. ما که به نشدن‌ها عادت داریم. اینم میگذره. همه چی یه روز تموم میشه. ما هم. آره.

دوستون دارم و جونم درمیره برای اینکه فقط یه بار دیگه بتونم برگردم خونه‌‌. 

جانم؟ چیکار کنیم؟ میخواین دستای همو بگیریم؟ بغل فور فری؟

تنها نیستین من اینجام. من اینجام گنجیشکای من. اشکال نداره. درست میشه :*