ما و خودمون، اونا و همه دنیا. ما ایستاده می‌میریم.

هیچی نگفتم البته. همشو توو دلم گفتم. به اون فقط لبخند زدم و او هم از کنارم رد شد و رفت. مردم که وقت شنیدن درد ایرانیا رو ندارن. مردم اینجا نهایت توجه‌شون به ایرانیا یا به خاطر زیبایی بی‌مثال دخترامون یا به خاطر خوشمزگی غذاهامون یا تجربه‌ی مهربونی خارج از تصور و انتظارشون و یا ذکاوت ومهارت توو درمانشون توسط پزشکا و دندونپزشکای ایرانیشونه. مردم دلشون برای آدمای آزاده و مغرور، نجیب، غنی و دل‌گنده‌ی ایرانی که از اسب افتاده‌ن ولی از اصل هرگز نمیسوزه. مردم اگه خیلی بخوان نوع‌دوستانه برخورد کنن دلشون تهش شاید یه ذره واسه گرسنه‌ و برهنه‌های آفریقایی و پاپتیای بی‌پدر مادرغزه بسوزه که اونم بیشتر اداس. 
ما ایرانیا فقط خودمونیم و خودمون. ولی اشکال نداره ما و خودمون، اونا و همه دنیا. ما حتی اگه قرار به مردن باشه ایستاده می‌میریم!