مگه قرار نبود بالاتر از سیاهی رنگی نباشه؟ مگه قرا نبود مرگ یه بار و شیون یه بار باشه؟

حال بدم قابل وصف نیست. 

اشکام بند نمیاد.

صداهای سوگوارا توو گوشم،

تصویر کشتار بچه‌ها مث یه فیلم بی‌پایان توو ذهنم...

چطورباید به زندگی ادامه داد؟