تن دنیا رو لرزوندید با اتحادتون. مونیخ چهاردهم فوریه شاهد حماسهای بود که هیچکس انتظارشو نداشت و از هیچکس جز ما برنمیومد. همانهایی بودیم که ذاتاً هستیم. همانهایی که هر کداممان همیشه از چشم خارجیهای اطرافمان بودیم اما تنها بودیم. زبانزد مهربانی و خونگرمی و تمدن و فرهنگ، هوش و زکاوت، متانت و نجابت، زیبایی و اصالت. اینبار ولی با هم بودیم. اینبار تجلی شکوه یک ملت بودیم. ملتی دلشکسته و آزردهخاطر از رنجی که ۴۷ سال نسل به نسل روی شانههامان سنگینی کرده و ما همچنان در تندباد حوادث یکی پس از دیگری، محکم ایستادیم، تازیانهها را به جان خریدیم و نشکستیم. تماااااااااااااااام خفتی که رژیم اشغالگر ج.ا. این سالها جلوی مردم دنیا برایمان خرید را، اینبار نه با افتخارات و اثبات تواناییها و خوبیمهامان به تنهایی، که همدل و یکجا نقش بر آب کردیم. اینبار با هم، یکباره و یکصدا به دنیا نشان دادیم که ملت ایران با دولت اشغالگرش یکی نیست. که ایران مائیم و جاویدنامان و آنها که جان برکف قهرمانانه در خیابانهای ایران فریاد آزادی براوردند و با دست خالی از هیچ چیز نترسیدند، حتی از مرگ!
کانادا، لسانجلس و باقی شهرهای حتی کوچک و دوردست هم تنهامان نگذاشتند. حتی در کشور غنا دیدم که پرچم شیر و خورشید نشان بر شانهها به همصدایی آمدید.
تجربهای بینظیر بود. امیدوارکننده و باعث سربلندی میهنمان.
به امید آزادی. به امید پیروزی. به امید بازگشت به خانه.
#پاینده ایران #جاوید شاه
اینم بماند به یادگار.