مثکه واقعاً فک میکنن من نیروهای ماوراء طبیعی دارم بعد معجزه نمیکنم هم فقط چون دارم از قصد نیروئامو از ملت دریغ میکنم.
میو
داشتم دعواش میکردم یهو چشمم افتاد به دستاش دیدم همینجوری که دراز کشیده داره خودشو یواشکی ناز میکنه! هیچی دیگه؛ مگه میشه توو اون وض دل از کف نداد و ادامه داد؟ اونوخ هی چپ و راست اصرار و فیلان که نه حیفه تو باااید بچه داشته باشی فلان. خو من جیگر تربیت دارم با این دل نازکم آخه؟ یه پیشی رو نمیتونم دو ثانیه مؤاخذه کنم چه برسه یه بچه رو یه عمرتربیت . . .
پوف
تالا وسط جنگلای لاگرو خوابیدین؟ نخوابیدین دیگه. یَک صداهای جالبی میدن پرنده مرنده‌هاش. حالا بقیه‌ی اصوات ملکوتیش به کنار. بعد آدم از خواب بیدار میشه دلش میخواد دوباره بخوابه انقد کیف داشته خوابیدنه. هواشم که اصن نگو و نپرس که اگه بگم دلتون ضعف میره برای تجربه‌ش. بعله آئا خواستم بگم همچین جاهایی‌ام وجود داره رو کره زمین و ما بی‌نصیب موندیم.
میخند
یه چیز بامزه‌م براتون تریف کنم بالاخره به قول سین علم هر چیز به از جهلشه. هار هار. عرضم خدمتتون که آدما کلاً و گاهاً در یک برهه‌هایی از زندگیشون یهو به طرز غیرقابل تصوری به من نزدیک میشن و بعدش که اون برهه‌ی احیاناً بحرانی رو گذروندن و دوباره به حالت معمول برگشتن، خودشون هم از تصور دوباره‌ی اون حجم نزدیکی احساس گرخیدگی میکنن! [ الزاماً پر واضحه که این حس نزدیکی‌ای که ازش حرف میزنم همواره و تحت هر شرایطی یک طرفه‌س/ کسخلا خب در غیر این صورت که نکته‌ی عجیبی نداشت. فوقش میشد تکرار مکررات دلبستگی‌ها و جدائی‌ها! بسیار هم مسخره. ] باری جالبتر اینکه من غالباً در کل این پروسه هیچ نقش غیرمعمول ـ فعالانه‌ای ندارم، ینی همینم که همیشه هستم بودم و بعدنم خواهم بود. خودشون میان شفا میگیرن و میرن :))) و این میرن به این معنی نیس که میرن و پیداشون نمیشه و خدافظ که خدافظ و حاجی حاجی مکه و ایناها. این "میرن" صرفاً ینی اون فازشون تموم میشه. بعضاً تحقیق کردم دیدم همچنان یه حس عجیب غیرآدمیزادی‌ای به من دارن ولیکن گویا حالا مثلاً طاقت رو پای خودشون ایستادن هم در کنارش دارن! که البته برای من همیشه جای بسیار خرسندی داره ولی همیشه هم جالبه و تکراری نمیشه.
پازل غمگین
خب حق مسلمه آدمیزاده که یه زندگی روال بخواد ولی از طرف دیگه هر جور با خودم کلنجار میرم نمیتونم خودمو راضی کنم. نع واقعا نمیتونم. سوای اینکه این کار لااقل به زعم خودم نیروی بسیاااار عظیمی نیاز داره که من ابدا در خودِ به اینجا رسیده‌ام نمیبینمش، اساساً در مرام و فلسفه‌ی زندگی من این مسئله همواره، هنوز و همچنان، همسان با یه جنایت بزرگه! فلذا چیپ چاپ والسلام.
و چقد سخته از دست دادنش اونروز.
امیدوارم قبلش زنده نباشم کلاً.
با تچکر.
7:1
دوس داشتم بودی و با هم فوتبالو تماشا میکردیم.
دوس داشتم با هر گلی که تیممون میزد محکم بغلم میکردی و همو می‌بوسیدیم.
دوس داشتم صبح فردا، عکسمون در حین بوسه‌های داغ شادی به بهونه‌ی بردن تیممون میون بقیه‌ی آدمای الکی خوشالِ در حال تماشای فوتبال، توو روزنامه‌عا می‌بود.
دوس داشتم دم برگشتن پیک آخرتو بدزدم و تو همونجا قبل از اینکه من قورتش بدم ازم پسش بگیری.
دوس داشتم امروز وقتی پیرهن آبی کمرنگم زیر بارون وحشتناک اینجا تا حد نامرئی شدن خیس شده بود و به تنم چسبیده بود، بودی و تی‌شرتتو درمیاوردی و تنم میکردی.
دوس داشتم با هم تا صبح هف بار به آسمون هفتم میرفتیم و برمیگشتیم.
دوس داشتم بودی حتی اگه فقط یه گل میزدیم یا نمیزدیم.
جای خالی را پر نکنید صاحاب دارد
داره از این بارونای سیل‌آسا میباره و . . .
نیستی که آغوشتو تنم کنی . . .
دلبرانه
بعد مثلاً نگا کنه توو چشای یارو بگه ساقی من بائاس فقط یارم باشه. بعد اونوخ مزه‌شم علی‌القاعده لب یارش باشه.
:'(
خواب دیدم تا آخرین نفرشونو هممه رو آزاد کردن، توو یه صف طولانی داشتن میومدن سمت ما. یهو یکی فرمان داد یهو یه عده‌ای همشونو به رگبار بستن. همشونو کشتن. من . . . هیچ کاری نتونستم بکنم. هیچ کاری.
دو نخطه تأسف
از توهین به شخص خودم انقد ناراحت نمیشم که از بی‌احترامی یا عدم قائل شدن ارزش یک نفر ـ مخصوصا کسی که دوسش دارم ـ نسبت به خودش!
تقاوم
تمام سیمای مغزم اتصالی کرده همه چی با هم همزمان روشن شده همه‌ی آرشیوا ریخته بیرون. اصلاً خوب نیستم. تنها کاری که از دستم برمیاد اینه که خودمو از برق بکشم که خاموش شم برای چند ساعتی که نمیدونم چند ساعت خواهد بود. ای داد بیدا. ای داد بیداد.
کاش میخوابیدم بیدار میشدم میدیدم اخبار میگه همشون بالاخره آزاد شدن.
کاش بیدار میشدم؟ کاش بیدار نمیشدم . . .
اوه اوه این بیمارستان کودکانم کشوش وا شد. الان رادیاتورمم میسوزه :|
من و نگاه خیره، تو و سکوت ـ من و اشک، تو و درد
خاطراتشونو که میخونم اشکام بدون صدا سرازیر میشن. صدا حرفا فضا و حتی هوایی که توش بودنو تصور میکنم. بعد صدای جیغایی که مادرا سر خاک بچه‌هاشون میزدن ـ صدای لبخند وقتی با مسیح از امیر حرف میزد ـ اون زن حامله رو سنگفرش ـ حال پریشون تک تکشون وقتی برای اولین و شاید آخرین بار همه چیو با همه‌ی همه‌ی جزئیاتش تریف کردن ـ توو ذهنم دوره میشه و دوره میشه و حسی شبیه زالویی که به قلبم چسبیده. اینکه چطور اونا تحقیر و دردو توو وجود اینا تزریق کردن و اینکه چطور اینا تاب آوردنو به نفس کشیدن ادامه دادن . . . و به اونی و اونایی فکر میکنم که انقد خودشونو نگه داشتنو انقدر دردو توو خودشون جا دادن که بعد از بیرون اومدن توو تنهائیاشون دور از چشم اونا ولی به جبر تقدیری که اونا براشون رقم زدن ـ ذره ذره اب نشدن نه! یهوئی ترکیدن/ تیکه پاره/ دود/ خاکستر/ تموم/ نااابود شدن.
یاد او میفتم و بوی تنش؛ روز رهایی.
بوی تن آدما از یاد آدم نمیره. بعد از عمری حتی.
و این حافظه‌ی بویایی لعنتی میتونه آدمو نااابود کنه.
یاد آینه‌ای میفتم که رو سرم خورد شد.
و این حافظه‌ی بویایی لعنتی میتونه آدمو نااابود کنه.
یاد آینه‌ای میفتم که رو سرم خورد شد.
مجام
یه موجودیه که همسان نداره. توو دنیا فقط یه نمونه ازش وجود داره. اونم مال منه. امشب داره کوچ میکنه ینی می‌کوچه. کلی‌ام توو کوله‌ش غصه داره. من؟ طبق معمول چیزی ازم برنمیاد که. فقط نگرانم. و امیدوار. شاید که فردا روز بهتری باشه . . .
سفرت سلامت رفیق
سفرت سلامت رفیق
اسباب‌بازی
آب نور رنگ تیله آهنربا شیشه‌های رنگی پاندول تاس گویای کوچیک و بزرگ لگو کلیدوسکوپ پیشیا حیوونای کوچولوی پشمالو پارچه‌های نرم اسمارفا حتی، جوهر و مرکب خودنویس و قلم و خودکار، یه جعبه ابزار گنده‌ی پر، ساعتای عجیب غریب . . .
یک حس ناتوانی وحشتناکی تمام وجودمو فرا میگیره وقتی مجبور میشم درک کنم یا باور کنم که من هم نمیتونم حال آدما رو بهتر کنم. شبیه حسی که موقع مواجه شدن با این حقیقت پیدا میکنم که بودن و نبودنم در احوال خراب اطرافیام فرقی خاصی به وجود نمیاره؛ گرچه، یا حتی اگر، خودشون اینطور فکر نکنن . . .
و متاسفانه این نتیجه‌ی این نیست که شخص من خودمو انقدر مهم و قدرتمند میدونم که فکر میکنم حتما بایستی با بودن من یا با حرف و حرکت من حال همه خوب شه. این نتیجه‌ی طرز نگاه و انتظاریه که خود شماها به من/از من دارید.
حرف زیاد دارم. مث نیاز به سکوت.
. . .
اینا توو زندگی من نباشن من از افسردگی میمیرم
فیلتر آبسردکن یخچالشونو اومدن خودشون عوض کنن زدن پکوندنش. اومده میگه یخچالمون آبش نمیاد به نظرت شیرموز بذارم توش درست میشه؟
هعی
دوس داشتم مث آقای نجار یه وروجک داشتم که وقتی کسی میومد پیشم برای اینکه دیده نشه میرف لای موعام یا توو لباسام قایم میشد. دارما. ولی خب توو موعام جا نمیشه، نامرئی‌ام بلد نیس بشه.
بی‌حافظه چون ماهی باید بود و فیلان
یه بار توی یه جشن نامزدی‌ئی، بعد از یه مدت درازی پسرعمه‌مو دیدم. همونی که رفیق شیش بچگیام بود و یه عمر مث دائاشم. همون. بعد یهو ابی گذاشتن. اون زمانا ابی رو در حد پرستش دوس داش ینی واج به واج آهنگاشو دونه دونه رفتارا و حرکتاشو حفظ بود و تقلید میکرد، مدارکشم با فیلم و کاست و از این دست قضایا هنوزم همه موجوده و خلاصه از این دست روایات . . . لبخند زدم و گفتم فلانی میدونی این مدت که نبودی هر وخ ابی میشنیدم یاد تو میفتادم. کراواتشو سف کرد و گف عه چرا؟ در موردش حرفی زده بودیم قبلاً؟ من پوکر فیس نشدم. خعیر. غمگین شدم. گفتم نه؛ چون دوسش داشتی. و او خیلی راحت کتمان کرد، شاید با نگاش یه فشی چیزی‌ام بار ابی بدبخت . . .
یه بارم وقتی بعد از مدتها با ب حرف میزدم بش گفتم هر وخ جایی نامجو میشنوم یاد تو میفتم. گف پس خاطره‌ی خوبی از خودم به جا نذاشتم. ولی خب ربطی نداشت. فی‌الواقع من به خاطر این با نامجو یادش میفتادم که فک میکردم اون دوسش می‌داشت و اعتراف میکنم که عربده‌های نامجو رو انحصارا به عشق او گوش میدادم.
امیدوارم دوباره توو همچین موقعیتی قرار نگیرم و شما هم همینطور به حق پنش تن تن تن‌تن تتن تن ـ راستی از علیرضا آذر چه خبر؟ ـ اِنی وی در حال حاضر نظرم به کشیدن سیگار صورتی نزدیکتره.
^_^
این دو تا قشنگ به صورت عینی و عملی پویش زبان، سیر تکاملی خلق، تولد و شکلگیری واژه‌های جدیدو با اسم خودم دارن بهم نشون میدن. نمونه؟ از شراره و شری به شریچهره و شِرشِرو شه و شم و شِک و چه و چک تااااااا شریر و شِریک و هِمی شریک و شریسم و شریوفیلی و شریوفوب و شرتیک و شرجیک و . . .
پ.ن. اصلاح میکنم سه‌تان. مجا. مجا یه واژه‌های ترکیبی‌ای میسازه که الان یادم نیس ولی گاهی انقد پیچیده‌س که اصن یه وضی.
پ.ن. اصلاح میکنم سه‌تان. مجا. مجا یه واژه‌های ترکیبی‌ای میسازه که الان یادم نیس ولی گاهی انقد پیچیده‌س که اصن یه وضی.
والاع
آئا من خونسردم بی‌تفاوتم آرومم آرامشم عصبیتون میکنه؟ چه کنم که برام مهم نیس؟ اگه خیلی عصبیتون میکنه مجبورتون نکردن که. برید پیش یکی که اینجوری نیس.
من همونم که یه روز
موجود بلندآرزوئی بودم که به دنیایی بهتر ایمان داشت
پر از فریاد و شوق رسیدن، تجلی امید بودم و ایمان به خویشتن. توی باغچه‌ی پر از علفای هرز خوابزده نشده بودم هنوز. انقدر جون دادن گلای باغچه رو ندیده بودم هنوز که خودمم جون بدم شاید.
دونخطه غم
ما که با همه یاغیگریمون خودمونو همیشه تسلیم کردیم. کاش لااقل این وسط استانداردای باباننه‌مونو براورده میکردیم . . .
چی شده؟
یه نکته‌ای‌ام عرض کنم خدمتتون که این چرت و پرتا که توو درفتن، draft بائا، درفت، هاع. اینا نه که قرار بوده از اول اونجا باشن تا به وقتش و فیلانا. صرفاً به خاطر اینکه زمانی نوشته شدن که وسطشون خوابم برده یا بساطی شده که در لپتاپو بستم رفتم و اینا خودبخود آرشیو شدن. ب ب خودم حظ میکنم انقد از واجه‌های بیگانه استفاده میکنم. حبذا ـ به قول جفرـ که حق عربیم زایل نشه احیاناً.
×_×
توو درفتم مقادیر معتنابهی نوت دارم که الان یا وقتی بیدار شدم احیاناً همه رو در طبق اخلاص بذارم. گفتم در جریان امر باشید نگید که چرا سرعت تولید و انتشار *شرش یوهو تصاعدی‌وار رفته بالا و احیاناً چرا انقد پرت و پلاتر از همیشه‌ن پستاش. هه هه پستاش یاد چه لغتی میندازدتون؟ جداً؟ خاعک :|
پنا بر خدا
این پست یکی مونده به آخری خاکبرسر خودش نقل مکان نوموده وگرنه جاش اون پایین مائینا سمت قهقرا بوده تا جایی که یادم میاد. گفتم در جریان باشید فک نکنید یهو دچار دژوو شدید. والاع
استخفرلا تف تف تف
+ چیکار میکنی؟
ـ دارم تمرکز میکنم
+ [در حالیکه سه فازشم پرید] چیکا میکنی؟؟؟
ـ تمرکز! کانسنتریت!
+ پوفففف [به دنبال دوربین برای زل زدن توش] تمرکزو دمرکس شنیدم :| :| :| :|
ـ دارم تمرکز میکنم
+ [در حالیکه سه فازشم پرید] چیکا میکنی؟؟؟
ـ تمرکز! کانسنتریت!
+ پوفففف [به دنبال دوربین برای زل زدن توش] تمرکزو دمرکس شنیدم :| :| :| :|
خیلی عذل میخوام ولی فیل توش
بله نیم ساعت داشتم تایپ میکردم به حول و قوه‌ی الاهی قربونت برم عشقم.
اوا. اسمایلی لب گاز گرفتن و عشوه شتری و قص علی هذا نه کفتره نه بازا.
آمم عرض میکردم داشتم توو هوا تایپ میکردم. هیچی ننوشته. صفه خالیه. مرگ بهش. من چطوری دوباره اون نیم ساعتو تایپ کنم؟ تازه برا ناهارم میخوام برغ مریان درست کنم. پوف
.jpg)
بش میگن آتو خخخخ
بچه از دهنش در رف گف وقتایی که تو خونه نیستی بابا دیر میخوابه خوبم نمیخوابه ولی تو هستی نه که شبا بیداری خیالش راحته راحت میخوابه :)))) ینی دفه بعد غر بزنه بگیر بخوابااااا :)))))
آدم دل از کف نده براش؟
دوتا تیکه‌ی گنده کیک خورده در حدی که دوازده ساعت بعدش غصه میخورد که چرا گشنش نمیشه بعدشم رفته اندازه‌ی شیش نفر غذا نوش جان کرده بعد بلند شده میگه فک کنم هنوز ضف دارم سرم داره گیج میره. بعداً کاشف به عمل آوردیم که سرش گیج نمیرفته زلزله شده بوده :)))
زیاده؟
من که در هوای ایده‌آل یه دونه نفس میکشم تا سه تا بعدیش دو به شکه که بیاد یا نیاد، توقع زیادیه که توو هوایی با رطوبت %۹۵ آبشش میخوام؟
:|
+ این دندون عقلت که کشیدیش خب؟
ـ خب
+ افقی درومده بود که کشیدیش ها؟
ـ ها
+ اونوخ این افقی درومده بود ینی موقع غذا خوردن باهاش باید فکتو بجای بالا پایین جلوعقب میکردی؟
عع
سر یه مریضی داد زدم ولی بعدش دلم براش سوخ هعی هعی... نمیتوانم که اتفاق افتاده رو برش گردونم ولی خب رو اعصاب بود :| ناراحتم نیس از دستم که بخوام از دلش درارم اینائا اما از دست خودم ناراحتم که وقتی میدونم بعدا دلم میسوزه یا ناراحت میشم چرا اون موقع جلو خودمو نگرفتم. البته شک نکنید که چی؟ اصن یقین بفرمایید یک ثانیه دیگه اوشون به جویدن اعصاب من و من به کنترل اعصابم ادامه میدادم الان اینجا نبودم بلکه دیار باقی رو شکافته بودم و ریق فیلانو سر کشیده بودم ولی خب دیگه نبائاس عصبانی میشدم. آی دهتر که عصبانی نمیشه.
خخخخخ
+ خیلی گرمه
ـ برو یه دوش بگیر
+ نه الان بیرون بودم
ـ خب میگم برو دوش بگیر خنک شی
+ بیرون دوش عرق گرفتم
ـ :|
پ.ن. از دیالوگای رد و بدل شده توو خونه‌ی ما که حضرت پشت خط برای ما در آشپزخونه‌بودگان تریف کردن. راس دروغشون پای خودشون دیگه. والاع
بی‌ربط
شنیدن جواب بی‌ربط به سؤال بسیار عصبانیم میکنه. ینی یقین کنید اگه کسی سر کلاسم همچی کاری بکنه، بی درنگ لهش خواهم کرد و از سعخت جریمه کردنش کوچکترین دریغی نخواهم کرد.
پ.ن. کامنت احتمالی: جواب بی‌ربط ینی چی؟
پاسخ: خیلی ساده ینی من یه چیزی بپرسم تو دقیقن جواب سوال منو ندی سوال منو تعبیر کنی و جواب تعبیر سوال منو بدی. یا جواب چیزی که فک میکنی سوال بعدی منه. یا جواب چیزی که فک میکنی هدف اصلی یا پنهان پرسش منه. یا با کنایه جواب دادن، غیرمستقیم جواب دادن و ...
+ راه حل در مواقع ضروری؟
ـ در وحله‌ی اول صاف و ساده، بی‌آلایش و صادق جواب دادن. اگر اصلا نمیشد یا زور داشت یا درد داشت یا دوشواری داشت یا هر چی اونوخ امتناع کردن از پاسخ‌دهی. ابراز این واقعیت که ترجیح میدهید جواب ندهید. سکوت. حتی سوال در برابر سوال هم خیلی بهتر از جواب بی‌ربطه. و در مواردی حتی کارساز.
تنها صداست که فیلان
ینی جوری دوسش بداری که صدای پاشم دوس بداری. صدای دسته کیلیدش، صدای نفسش، صدای خرخرش، صدای غرغرش حتی. و صدای سکوتش یا تاپ و توپ قلبش.
آن بانو
خیلی مؤدبانه از صدای گوشخراش گربه‌های ولگرد عزیز به هنگام جفتگیری در شب شکایت نمود.
stop / replay
توجهتون رو دوباره به واژه‌ی زیبای جفتگیری جلب میکنم. بعله. بسیاااار هم خانواده‌پسند :))
خب بیا هار هار هار
داشتم حرف میزدم صدام کردن، بدون اینکه گوشی رو قطع یا میوت کنم رفتم پایین کارو انجام دادمو برگشتم گوشیو ورداشتم دیدم اونور خط داره قار قار میخنده! میگم چیه میگه کاش من خونه‌ی شما زندگی میکردم :))
عارضم که
ـ حالا الان کوک نیستم بعداً نوتای *شر زیادی توو ذهنم رو هم تلنبار شده که براتون خواهم نوشت.
ـ دندون و لثه‌م اوضاش بهتره بخیه‌هاشم امروز کشیدم. با تاسف بازم زنده موندم خلاصه نگران نباشید.
ـ از فردا سر کارم به مدت طولانی یهو فک نکنید گم شدم بلاملا سرم اومده قر کردم غیبت کردم کنج عزلت و سکوت گزیدم و فیلان. همینجاهام
ـ سه چار تا چیز دیگه‌م میخواستم بگم ولی دیگه حالشو ندارم میرم بخوابم. مواظب هم باشید. غصه‌م نخورید درست میشه.
مث خبر مرگ خدا
برگشته بودم گودر دات آس که پیششون بمونم ولی نتونستم. هموقد که توو دنیای واقعی بین ملت حس غریبی و اجبار تحملشونو دارم، اونجام داشتم. دورم ازشون. اونا خیلی خوبن. بهترین استقبالی که ممکن بودو ازم کردن و دوستم داشتن. من اما نمیکشم. من خسته‌تر از این حرفام. من همین که خودمو تحمل کنم خیلیه چه برسه به این گوخوریا.
هر روز هم پشیمون تر از دیروزم به خاطر وابستگیای خواسته و ناخواسته‌ای که نسبت به خودم به وجود اومده یا آوردم. من آدم تنهائی هستم. ینی نه اینکه آدم تنها و بی‌رفیقی‌ام. ینی آدم ِ " تنها بودن " هستم. برید همتون از من دور شید. تا میتونید فاصله بگیرید. من عین هروئینم. باشم خوبه نباشم درده. همیشه بودنمم در عین همیشه خوب بودنتون تهش مرگ داره. ول کنید برید زندگی خودتونو بکنید. هر وقتم درد و مرض داشتید غر و دادبیداد داشتید کسی رو نداشتید پاشید بیاید اروم شید بعد باز برید زندگیتونو بکنید. با شمام هستم. با همتونم.
به خودتون زعمت خوندن ندین *شره
ثقیلترین مقوله‌ی ارتباطات بشری به نظرم اینه که بعضاً آدما همو میخوان ولی اونجوری که خودش میخوان! نه اونجوری که اوشون هستن. متوجه شدین چی میگم؟ مداقه بفرمائید: ادما همدیگه رو اونجوری که طرف مقابلشون هس نمیخوان، اونجوری که خودشون میخوان، میخوان. این که راحته فهمش. درست؟ خب. حالا مسئله وقتی بغرنج میشه که آدما بعضاً همون آدمی رو که میخوان ـ ولی نه اونجوری که او از اول بوده و هست، بلکه اونجوری که خودشون دلشون میخواد ـ حتماً هم میخوان. ینی نمیتونن بیخیال طرف شن. ینی مثلا:
خانوم ایکس منو دوس داره و من رنگ آبی رو دوس دارم.
ولی خانوم ایکس دلش میخواد من حتما قهوه‌ای رو دوس داشته باشم.
من نمیتونم قهوه‌ای رو دوس داشته باشم من اصن از قهوه‌ای بدم میاد.
ولی خانوم ایکس الا و بلا منو میخواد و منو در شرایطی که من قهوه‌ای دوس داشته باشم هم میخواد!
من هی میگم نمیتونم او هی میگه ولی من دوسِت دارم و تو در قبالش فقط باید قهوه‌ای رو دوس بداری!
حالا من خودمو جر هم بدم که نمیتونم برای خانوم ایکس مهم نیس که.
خانوم ایکس مادامی که من لااقل وانمود نمیکنم که قهوه‌ای رو دوس دارم با من سر جنگ و جفا داره و نه میذاره برم نه میتونه تحمل کنه آبی ِ خودمو دوس بدارم.
حالا شما رنگارو در نظر نگیر، قد رو در نظر بگیر. یا صدا رو. یا حرف زدنو. یا اخلاقو یا حتی عشقو. هر چیزی رو هرررر چیزی رو میتونی جایگزین رنگا بکنی و همین داستانو تکرار.
دردناکتر وقتی میشه که این دوس داشتن سببی نباشه و نه تنها هیچ گریزی برای کات کردن نداشته باشی بلکه انقدر طرف مقابلتو دوست بداری و انقد از عشق و علاقه‌ی خالصانه‌ی او نسبت به خودت مطمئن باشی و بش ایمان داشته باشی که گزیری جز پذیرفتن شرط دوست داشته شدنت نداشته باشی. و اگر غیر از این کنی از درد وژدان بمیری و نمیری و اگه نتونی یا سوتی بدی اذیتش کنی و اذیت شه و تو تنها عاملش باشی.
مع الاسف
چی بگم؟ مگه به گفتنه اصن؟ اگه به گفتن بود که خب الان همه به مبارکی و میمنت و خوشی از دست من راحت شده بودن و خِلاص که. دست من نیس ولی مع الاسف.
بدبخت بیچاره‌ی فلک زده
بدبخ میگف من ول کردم، خیک منو ول نمیکنه هیشکی باور نمیکرد حیونکی راس میگفته راس میگفته راس میگفته راس میگفته ولاه راس میگفته
گرفتاری
نخیر من الاغ نیستم خودم میفهمم چرا انقد میپیچونید و میپیچید و چرا انقد مواظبید که پیچا رو درست و به موقع بپیچید و کی و چجوری دور بزنید و غیره. ولیکن اولا منو چرا قاطی میکنید ثانیا چرا منو به جرم عدم استقبال از ورزشهای پیچشی سرزنش میکنید ثالثا ولم کنید بائا من دنیام با شما فرق داره