اینکه اگر چیز خنده‌داریم باشه، توی این اوضاع خنده نداره، یه نکته‌
اینکه سالهاست چیز خنده‌داری هم وجود نداره، یک نکته‌س
اینکه سالهاست حوصله خنده ندارم یک نکته‌س
خواهی نخواهی سیگار را برداشتم آتش زدم، چرا سیگار میکشم؟ خودم هم نمیدانم! دو انگشت دست چپ را که لای آن سیگار است به لب میگذارم، دود آن را در هوا فوت میکنم// اینهم یک ناخوشی است . . .

صادق هدایت
در درد بمردیم چو از دست دوا رفت ...


وقتی تکیه‌مون به باده...

همونقد گم و گیج و تلخ و بی‌گذشته

چه زود دیر شد و پیر شدیم. 
ما که بچه‌ایم هنوز، چرا پس موهامون داره سفید میشه؟ چرا سنمون یهو انقد رف بالا؟ تیکه‌های وسط پازل زندگیمون کجا گم شدن؟

بعد حسسسسسسسسسسسسسسوده ها

در حدی که به خودشم حسودی کرده.
طبق اعترافات خودش.

:))

اومدم بگم نوید ممدزاده بازی کرده گفتم نوید ممدبازه زاده کرده

من شکستگی و لب‌پریدگی دندون خرگوشیاشم حتی دوس دارم

آدم وقتی یکیو واقعا دوس داره حتی ایراداشم دوس داره. چطور ادعای عشق می‌کنید وقتی دائم در حال ایراد گرفتن از مخاطبتونید؟ یا حتی تلاش میکنید طبق ایده‌آل توی تصورتون تغییرش بدین؟

مثنوی

دستمزدی می نخواهیم از کسی
دستمزد ما رسد از حق بســــی

حالا از حقم نرسید بسی، باز ما نخواهیم چیزی از کسی
والا 

عب نداره

فقط حالتون به کسی بسته نباشه صلوات وگرنه جون و نون و کون و دل و دولتون حتی، به کسی‌ بسته شد زیادم عب نداره

کره


تمام حقوق این دابسمش محفوظ بوده و انحصاراً به من تعلق دارد


^_^

دچار سندروم ماچ بیقراره :)) 

:)))

وسط دعوا به ثبت احوال گفته ثبت اطفال 

نکن

تو گریه میکنی
اشکات فردا خشک میشه 
یه تیکه از من ولی هر بار
با اشکات بخار میشه 
یه روزم که حواست نیس تموم میشم 
بی هوا توو هوات گم میشم

پ.ن. عرض به حضورت که بعد، به جز با من که اصلا هیچوقت و هرگز فکرشم نکن

. . .

دی گفت طبیب از سر حسرت چو مرا دید
هـیهـــات کـه رنج تو ز قـانون شـفــا رفت

surrender

اینکه باید بپذیریم حالا دیگه بعد از مادربزرگا و پدربزرگامون داره کم‌کم نوبت رفتن نسل پدر مادرامون میشه خیلی وحشتناکه.
خدا، طبیعت یا هر چی که بهش اعتقاد دارین اگه هنوز هستن سایه‌شونو بالا سرتون/ بالا سرمون نگه داره، اگه‌م زودتر از دست دادینشون بهتون طاقت و قدرت تحملشو بده. 

محکوم به زندگی

خیلی وقتا آرزوی مرگ و تجربه خوابی ابدی برام به طرز وصف ناپذیری تصوری لذتبخش و هوس انگیز بوده و همیشه غبطه خوردم به حال کسایی که انقدر رها، تنها، جسور یا حتی خودخواه بودن که تونستن تصمیم بگیرن بمیرن و با موفقیت مُردن. 
شاید چندان آدم مسئولیت‌پذیر و مسئولی نیستم ولی واقعیت اینه که بیشتر برای کسایی که دوستشون دارم و شاید دوستم دارن یا بعضا صرفا بهم نیاز دارن زنده ام تا خودم و این باعث میشه از لذت مرگ صرف نظر کنم و ادامه بدم.
گرچه نمیدونم چقدر و تا کجا انرژیم توانایی ادامه خواهد داشت ولی تا بحال دلم نیومده اینا رو بگذارم و بگذرم.
از تصور دنیاشون بعد از مرگم و بی من بودنشون ناراحت میشم. نه که واقعا انقدر مهم و کارساز باشم یا بودنم ارزش یا حتی کوچکترین ضرورتی داشته باشه ولی نباشم میدونم یه جاهایی یه کارایی یه چیزایی سختشون خواهد بود. سختتر از همینی که هس.
ولی اگه خودبخود یهو یه طوری شد که زودتر میتونستم بمیرم یا باید میمردم چی؟ اگه توی همین آینده خیلی نزدیک بفهمم که میشه یا قراره بمیرم چی؟ آیا میتونم از قرار مُردنم لذت ببرم و به استقبالش برم یا باید خودمو مجبور کنم که بجنگم در حالیکه حتی نمیدونم میشه اصلا توش پیروز شم یا نه؟