بعضیا توو شص سالگی میخوان مترو سوار شن به جای پله‌برقی از پله‌های معمولی استفاده میکنن بعدشم وقتی بعد از بالا پایین رفتن پله‌ها بالا رفتن تپش قلبشونو حس میکنن نگران میشن و شاکی از وضع سلامتشون. بعضیام توو سی سالگی نشستن رو تختشون و میگن ایشالا که قلبم نیس. بله.
بمیرم که انقد کم توقعی تو آخه عسیسم
بعد از رویای جهانگردیاش در مورد سفر خارج از جو حرف میزنه و میگه همین تا کره ماهم بریم و برگردیم راضیم.
R.I.P
عمل قلب داشت و استرس زیاد. از چند هفته قبل از موعد عملش به مامانم توو تلگرام پیغام میداد و از طریق اون هی در مورد عملش از من سؤال میکرد. به بهونه‌های متفاوت در مدلای مختلف و . . . سه بارم رفت حتی بستری هم شد ولی به دلایل مختلف عملش عقب افتاد. انقدر عقب افتاد که شد همین دو روز پیش. با مامانم که حرف میزدم بین حرفاش گفت راستی میم هم فردا عمل میشه و من به خودم گفتم کاش زودتر یادم بود یا به مامانم گفته بودم زودتر بهم بگه که قبلش بتونم باهاش حرف بزنم. شاید قوت قلبی میشد. شاید آرامشی. شاید براش مهم میبود. شاید براش دلگرمی میشد . . .
ولی خب دیر شده بود و دیگه امکانش نبود قبل از عمل بهش دسترسی پیدا کنم. به خودم گفتم بعدش که اومد خونه بهش زنگ میزنم و بهش میگم که به یادش بودم. هیچ به این فکر نکردم که شاید دیگه برنگرده خونه که بتونم باهاش حرف بزنم!
نمیدونم اگه قبلش باهاش حرف میزدم الان بهتر بودم یا بدتر. شاید بدتر بودم چون فکر میکردم بهش امید الکی دادم؛ بلکه‌م بهتر بودم چون شاید اگه باهاش حرف میزدم، شاید اگه بیشتر حواسم بهش بود اینطوری نمیشد. شاید.
به هر حال اون شری مریض وجودم که منو مسئول همه چیز و مقصر همه تقصیرا میدونه، اینجاست. گفتم اگه کاری چیزی باهاش دارین الان دم دسته خلاصه.
^_^
دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم هنوز. همیشه. همش. نمیتونم دوسِت نداشته باشم اصن
به هر حال میفرمایند دونستن هر چیز بهتر از جهلشه
خوب نیستم نه از فرط عشق و دلتنگی، نه از درد روزگار و غم یار و... فقط خوب نیستم. هیعچ. اصلا. نع. کاریشم نمیشه کرد. درست میشه. به هر حال هیچ چیز همیشه پایدار نیست. درست میشه. درست میشه
اینجای لپاشم مث من شوکولات قایم کرده
مسلما هنوز به این هم فکر میکنم که چطور یکی میتونه یه بچه رو، ینی یه فرشته‌ی کوچولوی بیگناه بی‌دفاع طفلکیو اینطور کتک بزنه؟! ولی بیشتر به این فکر میکنم که گذشته از این بلاهایی که سر تن این بچه‌ها آوردن، چه بلااایی سر دل طفلکیشون اومده که هیچوقتم هیچکس نمیتونه ببینتشون... کی قراره این گنجیشکای زخمی و طفلکو پناه بده؟
:(
انقد ندار
شریک شادیا و غم و اینا که فلانِ فلان توشو پیشکش. یکیو نداریم که حتی از یه گربه ی ولگرد باهاش حرف بزنیم.
های
خیر. از توو قبر نمینویسم براتون. زنده‌ام هنوز ولی همچنان نه حال و حوصله دارم، نه وقت و انرژی.
حدود سیصد چارصد تا پست توو درفت بلاگمه. فایلای صوتی اینارم باید درست کنم. میدونم. پستای قدیمی و خیلی چیزای دیگه که قبلا قولشو دادمم یادمه. باشه.
فعلا نمیدونم دقیقا میخوام چیکار کنم ولی حالا یه کاریش میکنم. علی الحساب بدونید ممکنه گهگاهی احیانا جز حرفای الانم یه چیزی از این توو درفتیا بذارم بخونید. ممکنه مال خیلی وقت پیشا باشه ممکنه هم مال تازگیا باشه. خیلی کنکاو نکنید و سعی نکنید چیزیو به چیز دیگه‌ای، کسی، زمانی یا شرایط خاصی ربط بدید. بخونید رد شید. کلا زیاد فشار نیارید.
مخلص
میام
حال و حوصله و اعصاب مصاب و مخلفاتشو ندارم سرمم خیلی شلوغه یه میلیون تا کار دارم در آن واحد. کارو گرفتاریام سبکتر شه میام. التماس دندان بر جگرگذارندگی
بعد دیگه همش فقط بری
یه وقتائیم آدم خیلی داغون خیلی محکم خیلی یارو دوس داره بره واسته روبه‌روش داد بزنه بگه دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم دوسِت دارم. میشنوی؟ دوسِت دارم الاغ. دوسِت دارررررررررررم کسکشششش. میفمی؟ دوسِت دارم آشغال. دوسِت دارم نفهم. دوووووسِت دارم ...
بعد چشت بیفته توو چشاش بعد بیای. بعد بری.
متاسفانه متاسفانه با تاکید فراوان متاسفانه
یه لحظاتیم هس که مهمترین نیازم دسرسی به یه تیغ تیزه که باهاش بسته به شرایطی که توشم رگ گردنم یا مچ دستمو بزنم و لذت ببرم. متاسفانه در این موردم مثل بقیه‌ی موارد و مواقع نیازهای دیگرانو به نیازهای خودم ارجحیت میدم...
واقعیت تلخ. بله.
پوف
توجه کردم دیدم ۲۰۰ تا پست از قبل مونده دارم ۲۰۰ تاااا! ۲۰۰ تا حرف داشتم ننوشتم. ۲۰۰ تا چیز میخواستم بگم نگفتم به موقعش. خیلیه. آخی. چقد گنا داشتم. باز هی غر بزنین که شری ما رو یادش رفته ،شری بی مرفته، شری اله شری بله. ولی اینجوری نیس. شری فقط خسته‌س.